‹ دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ، ای هیچ زِ بهر هیچ بر هیچ مپیچ! ›

هر زمان فالي گرفتم،"غم‌مخور" آمد ولي این امیدِ واهيِ حافظ مرا بیچاره کرد .

"هرمان دکونیک"جایی می‌گوید: دوستت دارم؛ چنان با احتیاط مثلِ 'شاید' چنان باور نکردنی مثلِ 'آری' و چنان طولانی مثلِ 'تا چه پیش آید.'

شافع ماست همان کس که غمش قاتل ماست .

لعنتی😂😂

به قیافه‌ی بی احساسم نگاه نکنید ‌، من از اینام که هی باید بزنی رو شونه‌شون بگی : هنوز دوستت دارما اگرنه غرق میشم تو غصه .

وقتایی که حرفی ُ میشنوم و توقع ندارم ‌، سردردم از یه سر درد عادی تبدیل میشه به سردرد به توان دو .

از شدت فشاری که امروز روم بود مغزم داره درد میکنه .

++++

یه دیالوگی رو شنیدم که از دخترِ پرسید "چرا اینقدر سخت تلاش میکنی" و اونم گفت:«ترجیح میدم بترسم، بجنگم، و بعد شکست بخورم! تا که بترسم، فرار کنم و بعد حسرت بخورم!» این بزرگ‌ترین دلیلیه که دارم ادامه میدم .

یا رفیق من لا رفیق له ای رفیق آن کس که رفیقی ندارد .

_ مینویسم ‌؛ بغض ‌، نقطه ‌، سرخط ‌.