چه تَلخ است:
علاقه ای که عادت شود ..
عادتی که باور شود ..
باوری که خاطره شود ..
و خاطره ای که درد شود!..
من :
آدم های پرحرفی که معمولا چرت و پرت میگن میخندن، یروز باهاشون تنها باشید میفهمید افسرده ترینن.
تو برام مثل آهنگ ساقی هایده، همگناه سوگند، تقدیر شادمهر، اضطراب پوبون، پس من چی بیبی وانتونز، قلب بنفش خلسه، شعمارو روشن کن اشوان، موزیکامو تاک داون، روزگار غریب علیرضا قربانی، سیاه و سفید حامیم، تیغ پوبون، دلتنگ توام حجت اشرف زاده، نیلوفرآبی پیشرو، قشنگی و دوست داشتنی .
اصلا چت کردن با آدمهایی که در کسری از ثانیه
پیامت رو سین میکنن یِ جور دیگه حال میده(:
"خیلی آدمِ 'بنویس بنویس بنویس بنویس بنویس ،
بنویس بنویس بنویس بنویس بنویس بنویس ،
بزن رو دکمه و پاک کن همهرو' ای هستم . ."
همه غذاها بی مزن، آهنگا گوش خراش شدن، فیلم و سریالا حوصله سربرن، آدما بیش از حد مزخرف شدن، فحشها حق مطلبو ادا نمیکنن، روابط آبکی شدن، خونه دلگیره، بیرون زیادی شلوغه، زمان متوقف شده و کارا سخت و طاقت فرسان ،
دیگه با هیچی حال نمیکنم .