یه مصرع از صائب تبریزی هستش
که گاهی سوال منم هست :
ما در این غَمکده ؛
یارب،به چه کار آمدهایـم ؟! . .
حس و حالم الان دقیقا شبیه کسیه که از پشت شیشه های فرودگاه یکی رو بدرقه کرده و آخر سرم بهش نگفته که چقدر دوسش داره .
بعضیهاٰ انقدر قشنگ نقش بازی میکنن و دروغ میگن و قصه میبافن که حس میکنم صنعتِ سینما سرش کلاه رفته اینارو ندیده.