یه مصرع از صائب تبریزی هستش که گاهی سوال منم هست : ما در این غَمکده ؛ یارب،به چه کار آمده‌ایـم ؟! . .

حس و حالم الان دقیقا شبیه کسیه که از پشت شیشه‌ های فرودگاه یکی رو بدرقه کرده و آخر سرم بهش نگفته که چقدر دوسش داره .

‌در مَن کسی فراق تو را داد می‌زند ؛ فکری به حالِ پاسخِ این بی‌جواب کن .

-بدترین چیز اینه که هیچوقت نمیدونی آخرین بار،آخرین باره...؛"

چه حرف‌هایی که تایپ شد و ارسال نشد(:

این سکوت را می‌شنوی ؟ این سکوت فریادِ بی صدای جان من است‌ .

بعضی‌هاٰ انقدر قشنگ نقش بازی میکنن و دروغ میگن و قصه‌ میبافن که حس میکنم صنعتِ سینما سرش کلاه رفته اینارو ندیده.

ظاهری آرام دارد ، باطنِ طوفانی ام .

آیا شده از شدت دلتنگی و غصه هی بغض کنی ،گریه کنی ، شعر بخوانی ؟

بنظرم افسردگی مثل خون ریزی داخلی میمونه کسی متوجهش نمیشه اما فقط خودتی که میدونی چقدر درد داره و داری نابود میشی.

دیدین تو بعضی از این کانالا که ادمینشون پسرن وقتی ناشناس میذارن چقد سوال میپرسن؟از رنگ لباس بگیر تا تعداد ذرات تشکیل دهنده اتم اون وقت ناشناس ما دخترا همیشه کویرِ این چه تبعیضیه؟یکی پیگیری کنه این به پشم گرفتن ناشناسای ما از کجا نشات‌میگیره؟😔🚶‍♀...