حس ادمی رو دارم که جلو چشم همه داره غرق میشه و دست و پا میزنه ولی بقیه فکر میکنن شناگر خوبیه و بهش اهمیت نمیدن .

از یه جایی به بعد یه جور نسبت به بعضیا سرد و بی حس میشی که خودتم تعجب میکنی این سرد بودن نتیجه همه اون گرم بودناییه که نادیده گرفته شده .

‏از ظهر دارم درس می‌خونم، حتی نمی‌فهمم چیو نمی‌فهمم، حتی نمی‌فهمم چیو باید بفهمم، حتی نمی‌فهمم که دارم نمی‌فهمم ؛

‏از لذت های مجانی و بی هزینه زندگی یه خواب باقی مونده که اونم با بیدار موندن خودمون داریم می*رین*یم توش ‌.

اگر دبیر شم:

مود: گشنمه،خوابم‌میاد،عصبیم

آدمها میتونن تنها زندگی کنن میتونن خودشون خودشون رو دوست داشته باشن. ولی شاید بعضیها لازم دارن که یکی تو زندگیشون باشه، یه آدمی که به قول عادل دانتیسم، «یکی باید باشه که وقتی نگاش میکنی نه اینکه غصه‌هات یادت بره نه فقط یادت بیاد دلیلِ بزرگتری برای خوشحال بودن داری ...»

یکم انگیزشی:

مشکل این است که از خویشتنم نیست خبر؛

اونی که بخواد بره,بی سروصدا می‌ره اگه دیدی داره با صدای بلند میره منتظره منصرفش کنی .

″دیدم که برنَداشت کسی نعشم از زَمین خود نَعش خود به شانه گرفتم،گریستم..″

گر تو هم چون ما پریشان حال و تنهایی بیا جمع، جمع مردم تنهاست، می آیی بیا: ›