برا یه آدمایی صد خودمونو گذاشتیم که بیست درصد هم بهمون فکر نمیکردن

تو حالتِ " نه خواب راحتی دارم، نه مایلم به بیداری " گیر کردم...

اینجا اینجوریه که دیگه برق نمیره فقط هر از گاهی برق میاد

فکر می‌کنم یکی از ظالمانه‌ترین تجربه‌های هر آدمی تجربه‌ی‌ کور شدن یه ذوقِ خیلی عمیقه یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک می‌شه .

من مانده‌ام و بغضی که هر شب تا کربلا پیاده می رود ..

‏شادی قبلاً از بالا می‌اومد، زیر کتف‌هات رو می‌گرفت و از زمین بلندت می‌کرد الان فقط گاهی آروم می‌زنه پشتت وقتی برگردی نیست .

خبری نیست، فقط دیگه نمی‌شه .

همتون یا دختر خوشگله دارید یا پسر خوشگله، انگار فقط منم که درس دارم .

حس میکنم مدت هاست سقوط میکنم و به زمین نمی‌رسم ، غرق میشوم و خفه نمی‌شوم ، می‌سوزم و جان نمیدهم و در پایانی بی پایان به سر می‌برم .

گاهی بی آنکه بفهمی در طول زمان آدم دیگری می‌شوی ، بیشتر سکوت می‌کنی ، دیرتر باور می‌کنی و کمتر میر‌نجی .

گمان مبر که «حســـــــــــــــن» بی ضریح و بی حرم است کریمِ آل عبا هرچه هست، می بخشد...

درونمان خودمان را می‌سوزاند ، بیرونمان دیگران را ..