در روایت نهم نوشته بودم از خانم یزدی... بچه‌های جبهه فرهنگی میبد لطف کردند و به ایشان سری زدند و ازشان تقدیر کردند. دمتون گرم رفقا اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

#سیُ_دو اینطوری جا افتاده که بلافاصله بعد از نماز سفره می‌اندازند، این البته مال داخلیِ موکب‌هاست و غذا دادنْ به بیرون از موکب و توی جاده هم سرریز می‌کند. یعنی بخش بیشترِ ناهار یا شام میآید توی جاده و به زائرِ در حال حرکت تعارف می‌شود... حالا مثل روایت شانزدهم و بیست‌و‌هفت نبینید که دوربین گذاشته‌ام و راحت دارم کمک می‌کنم و فیلم می‌گیرم! چند باری به‌م گفتند بنشینم مثل یک زائرْ غذایم را بخورم و گوش نکرده‌ام! دوست ندارند مهمان دست به کار بشود، خوش ندارند یک‌طورهایی و می‌خواهند خودشان سرآوری کنند... غذا هم که می‌بینید استامبولی با ماست به همراه میوه هست که نسبت به بعضی دیگر از پذیرایی‌ها خیلی سر ساده انجام شده؛ یعنی اهلِ دل حواس‌شان هست که گاهی نوع پذیرایی از آن چیزی که توی مهمانی‌های جناب پادشاه عربستان رواج دارد هم سطح‌ش می‌رود بالاتر! باور نمی‌کنید؟! باید چند سال خاک جاده بخورید که تجربه‌ی ناب این مدل پذیرایی نصیب‌تان شود :) #روایت_حسین اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

#سیُ_سه پای ناصر یکی دو هفته مانده به رفتن‌مان برای پیاده‌روی شکست! از چند جای‌ش را نمی‌دانم ولی محتاج به عصا شد و یکی از ستون‌های بدنش گچ‌کاری شد ناجور. حالا حساب کنید آدمی که برای پیاده‌روی می‌خواهد برود، به چیزی مثل پا نیاز ندارد و آن را هم گذاشته توی زمین فوتسال؛ حتماً دلش ریش‌ریش می‌شود، نمی‌شود؟! برای هر کسی ممکن است اینطوری باشد اما نه برای کسی مثل ناصر که اگر جفت پاش از زانو هم می‌رفت، پیاده‌روی اربعین‌ش نمی‌رفت... ناصر آن سال البته خودش می‌گفت که راحت پیاده آمده و اصلأ فشاری تحمل نکرده؛ من حتماً حرفش را قبول دارم و دلیل هم برایش دارم! یک مصرع شعری هست که می‌نویسم و شما حالش را ببرید؛ بی‌ستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد... همین دیگر! این عشق بود که هشتاد نود کیلومتر ناصر را با پای شکسته آورد... عشق... حالا که بعضی می‌ترسند از گرمای هوا و تب دنگی و داعش و اسرائیل و تاول پا و هزار تا چیز دیگر، باید به‌شان گفت که پایِ رفتنِ عاشقانه پیدا کنند، خود به خود مشکلات حل می‌شود... #روایت_حسین اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

«تا آخرین خبرنگار...!» یادداشتی برای خبرنگاران فلسطینی، برای روز خبرنگار... @ALEF_KAF_NEVESHT

تا آخرین خبرنگار... امروز داشتم با خودم فکر می‌کردم اگر مثل سابق خبرنگار بودم و شرایط ایجاب می‌کرد در غزه کار رسانه‌ای کنم، چقدر پای کار اطلاع‌رسانی می‌ماندم؟! دل خودم را آرام کردم که لابد من هم مثل همه خبرنگارانی که اصولاً کله‌شان بوی قرمه‌سبزی می‌دهد و سرشان درد می‌کند برای دردسر، پای کار مشکلات مردمم می‌ماندم، همان‌طور که خدا خواست و در ماجرای کرونای منحوس ماندم... اما وجدانم می‌گوید فلانی، تو هنوز نزدیکِ جنگ هم نشدی، حتی صدای توپ ضدهوایی پدافند را از فاصله صد دویست متری شنیدی و زهره‌ترک شدی و فرق داری با آنهایی که وسط ماجرای جنگ‌ند... حالا که روز خبرنگار است و مدام پیام تبریک دریافت کرده‌ام، بگذارید یادی کنم از ۱۶۵ خبرنگار شهیدی که جانشان کف دستشان بود تا آرمانِ بزرگ خبررسانی حتی جلویِ زامبی‌های صهیونیست به زمین نخورد؛ یادی از شهدایی مثل «شیرین ابوعاقله» که مورد اصابت گلوله‌ی مستقیم صهیونیست‌ها قرار گرفت و یادی از اسماعیل الغول که مورد اصابت پهپاد اسرائیلی قرار گرفت و حتی عرض ارادتی کنم به خبرنگاران زنده‌ای مثل خانم اِسراء البُحَیصی که شهید زنده‌اند در این هیاهوی ظلم و جنگ؛ و نگذاشتند لرزه‌های تن کودکان غزه و گریه‌های بی امان مادران فرزند از دست داده در غبار بمب‌ها و غرش انفجارها گم شود... آری... من دو سالی هست از حوزه‌ی اطلاع‌رسانی بیرون آمده‌ام اما هنوز با افتخارْ خبرنگارم و از این بدنه‌ی مقدس؛ هر چند کاری از من بر نمی‌آید جز دیدن رجزخوانی همین خبرنگاری که کنار پیکر شهید اسماعیل الغول برای دنیای کفر و ظلم، خط و نشان می‌کشد؛ و اشک ریختن...! خبرنگارها جگر شیر دارند مردم و خبرنگارها فدای مردم خودشانند؛ مبارک‌شان باد این زنده بودن و این شجاعت و این ایستادگی و این ایثار و این شهامتِ در میدان ماندن و این ابهتِ انسان بودن و انسانیت را نباختن و این نترسیدن از ایستادگی بر حق و حقیقت، مبارک‌شان باد... #روز_خبرنگار اَلِفـْـــ ــکٰافـْـ @ALEF_KAF_NEVESHT

یادواره شهدای مدافع حرم 🎙️راوی: امیرحسین احمدی (راوی کتاب تحفه تدمر) همراه با اهدای جوایز به شرکت کنندگان مسابقه حفظ زیارت عاشورا ⏰پنجشنبه ۱۴۰۳/۵/۱۸ بعد از نماز مغرب و عشا ⏺️حسینیه ابوالفضلی بارجین(حاجی قدرت) 🌷🌷🕊🌷🌷 ┅═✼🍃🌺🍃✼═┅ # #کمیته_خادمین_شهدای_میبد @Khademine_shohada_Meibod