قبل از شرح وقایع چندین مطالب خاص و اتفاقات روز دوم محرم به شرح زیر هست؛

از دوستان میخوام با خوندن مطالب کمی تامل و تفکر و تصویر سازی کنیم در ذهن این وقایع رو... خودمون رو تو سال ۶۱ هجری ببینیم و مطالب رو بخونیم

ورود به کربلا: دوم محرم سال 61 هجری نخستین حادثه: اسب امام از ورود به کربلا پرهیز کرد (همان گونه که شتر پیامبر در حدیبیه چنین بود) . نوشته اند امام هفت اسب عوض کرد و با هفتمین اسب وارد شد. تعداد همراهان لحظه ورود: 500 سوار (یاران و اهل بیت) و صد نفر پیاده. اما همین که شنیدند این سرزمین کربلاست (با توجه به سرانجام قافله در کربلا که در راه شنیده بودند) بسیاری بازگشتند. موقعیت جغرافیایی کربلا: در غرب رودخانه فرات، مجاور قبرستان کهنه مسیحی ها (نوامیس)، شمال شرقی ایران، جنوب غربی حجاز، مجاور صحرا، حدود 60 مایلی جنوب بغداد، دجله در سمت چپ و فرات در سمت راست. موقعیت اقتصادی، اجتماعی و سیاسی: فاقد ارزش ممتاز اقتصادی. زمینی ناشناخته و فاقد جمعیت که در چند کیلومتری آن بنی اسد زندگی می کردند. موقعیت تاریخی: نزدیک به سرزمین مشهور نینوا (پنج فرسنگی کربلا)، قتلگاه پیامبرزادگان، سرزمین نینوا در شرق کربلاست. نینوا امروز منطقه مشهور به طویریج است. وضعیت آب و هوا: داغ، خشک، کم باران، آفتابی و صاف. پوشش گیاهی: نخلستان، گیاهان خودرو مانند حنظل، خارزار و علف های هرز. گفت و گوی آغازین امام با یاران: اشاره به سرزمین کربلا، اشاره به شهادت، طرح فاجعه قتل پیامبرزادگان در کربلا و دستور برپایی خیمه ها (امام به ابوالفضل عباس دستور برپایی خیمه ها را داد.) اقدام شگفت: امام در هنگام ورود به کربلا، زمین و نواحی نینوا و غاضریه را به شصت هزار درهم خریداری کرد و مجددا به آنان (فروشندگان بنی اسد) صدقه داد به شرط آن که زائران را به مزار اباعبدالله راهنمایی کنند و از آنها سه روز پذیرایی کنند. وضعیت نظامی و تدارکاتی: امکانات حدود 45 اسب، تعدادی شتر، سلاح ها شامل تیر، شمشیر، نیزه، سپر، کمان، خنجر، زره و ... وضعیت دشمن: با حدود هزار نفر نیروی مسلح به فرماندهی حربن یزید ریاحی و یک مامور ویژه عبدالله بن زیاد به نام مالک بن نسر بدی که مراقبت و نظارت بر رفتار حر را به عهده داشت. این شخص در بدو ورود به کربلا از طرف کوفه آمده بود. استقرار کاروان امام در کربلا خیمه ها به دستور امام در نقطه پستی برپا شد. دلیل این کار را حضرت زینب پرسید و امام پاسخ داد به دو دلیل: نخست آن که دشمن دیرتر به خیمه ها دست یابد و دوم آن که کودکان صحنه جنگ را نبینند. تعداد خیمه ها: 62 خیمه، هر یک با فاصله حدود 2 متر. انواع خیمه ها: خیمه های فرماندهی (خیمه امام، ابوالفضل عباس، حبیب بن مظاهر، زهیر بن قین) خیمه انبار، خیمه شهدا (دارالحرب برای قرار دادن شهیدان جنگ)، خیمه نظافت، خیمه امداد، خیمه آب رسانی، خیمه های خانوادگی و خیمه سربازان. نحوه چینش خیمه ها: نخست خیمه های اهل بیت (زنان و کودکان) در نیم دایره داخلی برپا شد و خیمه های اهل بیت و خانواده امام گرداگرد خیمه اباعبدالله برپا شد. نزدیک ترین خیمه ها به خیمه امام، خیمه خواهران و پسرعموها بوده است. یاران اباعبدالله خیمه های خویش را در شرق خیمه اباعبدالله و بنی هاشم در غرب خیمه وی برپا کردند به گونه ای که خیمه امام در قلب خیمه ها بود. استقرار نیروهای دشمن: در این موقعیت حر بن یزید ریاحی با هزار نفر نیروهای همراه درست نقطه مقابل (رو به روی) امام و یارانش خیمه های خود را برپا کردند. اقدام حر بن یزید ریاحی: ارسال نامه به کوفه و گزارش آمدن امام حسین(ع) به کربلا.

شرح وقایع روز دوم:

از مشهورترین وقایع روز دوم محرم الحرام سال ۶۱ هجری قمری ورود امام حسین (ع) به سرزمین کربلا است. نواویس، غاضر و غاضرات از دیگر نام‌های کربلاست روز دوم محرم سال ۶۱ هجری قمری، روزی بود که کاروان امام حسین (ع) به کربلا رسید. پس از این روز، کار بر آنان سخت شد و هر روز محاصره سپاه کوفه تنگ‌‌تر و بر تعداد آنان افزوده می‌شد. سپاه حرّ طبق دستور عبیداللّه بن زیاد سپاه امام را به سوی منطقه خشک و بی حاصل به نام کربلا هدایت کرد. ورود کاروان اباعبداللّه (ع) به کربلا بنابر مشهور در این روز کاروان اباعبداللّه الحسین علیه السلام به سرزمین کربلا وارد شد. امام پرسیدند: نام این زمین چیست؟ چون حسین (ع) شنید که این زمین کربلا است خاک آن را بویید و فرمود: این همان زمین است که جبرئیل از آن به رسول خدا (ص) خبر داده و من در آن کشته می‌شوم. آن هنگام حضرت گریست و فرمود: «بار خدایا! من از کرب و بلا به تو پناهنده‌ام، پیاده شوید، اینجا محل ریختن خون ما و محل قبور ماست و همین جا قبور ما زیارت خواهد شد و جدّم رسول خدا چنین وعده داد.» سپس اصحاب امام (ع) پیاده شدند و بار و اثاثیه را فرود آوردند. حضرت(ع) اهل بیت خود را جمع کرده، نظری بر آنها افکند و گریست. سپس فرمود: «خدایا! ما عترت پیغمبریم، ما را از حرم جدّمان راندند و بنی امیه در حقّ ما ستم روا داشتند. خدایا! حق ما را از ستمگران بستان و بر دشمنان پیروز گردان«. نامه ابن زیاد به امام حسین(ع) سپاه حرّ نیز در ناحیه دیگری در مقابل امام اردو زدند. در این روز حر بن یزید ریاحی ضمن نامه‌ه‏ایی عبیداللّه‏ بن زیاد را از ورود امام علیه السلام به كربلا آگاه نمود. عبیدالله بن زیاد نامه‌ای بدین مضمون برای حضرت نوشت: «اما بعد؛ ای حسین! به من خبر رسیده که به کربلا منزل گرفتی. من از جانب یزید بن معاویه مأمورم سر بر بالین ننهم و سیر نخورم تا تو را بکشم و یا به حکم من و حکم یزید بن معاویه باز ایی! والسلام.» امام (ع) فرمود: این نامه را جوابی نیست! مردمی که رضای خلق را به خشم خدا خریدند رستگار نشوند. قاصد برگشت و او را خبر داد و آن دشمن خدا سخت خشمگین شد و رو به عمربن سعد کرد و او را به جنگ با حسین(ع)مامور نمود. نامه امام حسین (ع) به سران موافق کوفه در این روز امام علیه السلام به اهل كوفه نامه‌ه‏ایی نوشت و گروهی از بزرگان كوفه (سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه ورفاعه بن شداد و عبدالله بن وال و جماعت مومنین) را از حضور خود در كربلا آگاه كرد. حضرت نامه را به “قیس بن مسهّر” دادند تا عازم كوفه شود. هنگامی‌که قیس به قادسیه رسید، حصین بن نمیر او را دستگیر نمود. حُصَین، قیس را پیش عبیدالله بن زیاد فرستاد تا ابن زیاد درباره او تصمیم‌گیری کند. وی قبل از دستگیری نامه‌ای که به همراه داشت را پاره کرد تا به دست دشمن نیفتد. پس از آن‌که قیس را نزد ابن زیاد بهدار الاماره بردند مناظره‌ای بین آن‌دو صورت گرفت. ابن زیادگفت: تو کیستی؟ گفت: مردی‌ام از شیعیان علی (ع) و پسرش گفت: چرا نامه را پاره کردی؟ گفت: برای آنکه تو ندانی در آن چه نوشته است. گفت: از جانب که بود و سوی که نوشته؟ گفت: از جانب امام حسین (ع) به گروهی از مردم کوفه که نام ایشان را نمی‌دانم. ابن زیاد خشمگین شد و گفت: به خدا از من جدا نشوی تا نام آنان را به من بگویی یا بالای منبر روی و حسین بن علی و پدرش و برادرش را لعن کنی وگرنه تو را قطعه قطعه می‌کنم. قیس گفت: نام آن گروه را نمی‌گویم اما لعن را می‌کنم. لعن بنی امیه به دستور ابن زیاد قیس به بالای منبر رفت تا علی (ع) و دو فرزندش را لعن کند. وی وقتی بر فراز منبر رفت ابتدا خدا را سپاس گفته و ستایش کرد. سپس درود بر پیامبر (ص) فرستاد و علی و حسن و حسین (ع) را فراوان مدح نموده و بر آنان رحمت فرستاد. وی در ادامه عبید الله بن زیاد و پدرش و ستمکاران بنی امیه را از اول تا آخر لعن و نفرین کرد آنگاه گفت: «ای مردم، من فرستاده حسین به سوی شمایم و در فلان موضع از او جدا شدم، به سوی او بروید.» زمانی كه خبر شهادت قیس به امام علیه السلام رسید، حضرت گریست و اشك بر گونه مباركش جاری شد و فرمود: “خداوندا! برای ما و شیعیان ما نزد خود منزل کرامت مقرر فرما و ما را با آنان در جایگاهی از رحمت خود جمع كن، كه تو بر انجام هر كاری توانایی.”

صلی الله علیک یا سیدتنا رقیه بنت الحسین علیه السلام التماس دعا از همه دوستان...

تصویرسازی هوش مصنوعی از روز دوم محرم سال ۶۱ و ورود کاروان امام حسین علیه‌السلام به سرزمین کربلا @BisimchiMedia

🏴صلی الله علیک یا مظلوم یا اباعبدالله یا رحمة الله الواسعة و یا باب نجات الامة🏴 🌱@ALEYAASIN313 ╰━━🌷🕊🌼🕊🌷━━╯

دلتنگتیم خادم الرضای ولایت مدار😔