در این جهان که نشد ، شاید جهانی دیگر : )"

کانورس یه‌طرف >>> همه‌ی کفشا یه‌طرف

حتی اگر یك روز مرگ به سراغم بیاید جای تو امن است، تو در استخوان‌هایم نفس میکشی . .

و چه ناگهان، بعضی از آدم‌ها برایمان غریبه می‌شوند.

مرا ببر آنجا که بودنت تمام نمی‌شود.

و من ایمان آورده‌ام که خدا قبل از آفریدن چشم‌هایش، عاشق شده بود . .

من مطمئنم كه اعضاى‌بدن هم عاشق مى‌شوند؛ مثلا همين حافظه، چطور كه شام ديشب را به يادِ من نمى‌آورد، ولى تو را ثانيه‌به‌ثانيه به جانِ من مى‌اندازد؟

الان که قهوه خوردم آدم خوشحال‌تریم.

تو همان چایِ‌تلخ بمان. هرکس چای دوست داشته باشد با خود قند می‌آورد.

من دیگر از مسیر خسته‌ام؛ دلم مقصد میخواهد.

خب میگی چیکار کنم؟ عمیق بودی غرقت شدم.

شب را سکوت اعتبار می‌بخشد، انسان را صبر.