اباعبدالله هشتم ذی‌الحجه از مکه خارج شدند، اما این گروه به جای همراهی با آقا، به سوی منا و عرفات و طواف کعبه رفتند تا اینکه واقعۀ کربلا و عاشورا اتفاق افتاد..

به اسم عرفان و تصوف و تقدس و عبادت و دیانت و زهد و تقوا و ایمان، از صحنۀ رویارویی با جبهۀ باطل گریختند..

اینا همون گروهی هستند که در زیارت عاشورا نفرین میکنیم و میگیم: و لعَنَ اللهُ الْمُمَهِّدينَ لَهُمْ بِالتَّمْكينِ مِنْ قِتالِكُمْ..

نفرین می‌کنیم اونهایی رو که سکوت کردن و با سکوتشون زمینه رو آماده کردن تا چنین فاجعۀ عظیمی اتفاق بیوفته! لذا اونها هم به سپاهیان عمر سعد و شامیان ملحق هستند..

پس در واقع چی شد؟!

دو جبهه است: یا حسینی هستی، یا اگه حسینی نیستی، میری توی جبهه یزید!

این دو جبهه بعد واقعۀ عاشورا هپ استمرار داره حرامیان جبهۀ شام همواره خواهند بود و یاران اباعبدالله الحسین علیه‌السلام، یاران ولی اعظم خدا، در این شام غریبان زندگی می‌کنند...

لذا هر وقت مصائب، سختی‌، بلا، کاستی‌ و فشار اومد یه نگاه بندازید ببینید ما کجا هستیم! آیا در شام غریبان می‌شود انتظار خوشی و رفاه و راحتی داشت؟!

با این ذهنیت خیلی راحت میشه کنار بیایم.. (این جدای مطالبات و تلاش هامونه ها!)

بعد فاجعۀ عاشورا تا قبل از اینکه منتقم خون اباعبدالله ظهور کنه و انتقام خون جد بزرگوارش رو بگیره، آیا دیگه آب گوارایی از گلوی شیعه پایین میره؟!

بنابراین خیلی خلاف انتظار ما نباید باشه اگه دیدیم آواره شدیم، اگه ما رو متهم کردن، به ما تهمت زدن، سیلی زدن، اگه حقوقمون رو ضایع کردن و به تاراج بردن، اگه بر ما تاختن، توجه داشته باشیم که شب شام غریبانِ و خلاف این عجیبِ!

پس هر وقت سختی‌ها اومد تا ما رو از پا دربیاره که بی تحملی و کلافگی نشون بدیم و جزع و فزع کنیم، یه نگاه بندازیم که کجاییم!