تقصیر من نیست که خوشمزه میشن و نصفشو سر گاز میخورم.

اونجایی که بهت اجازه میدم سر گاز از سیب زمینیا بخوری باید بفهمی چقدر دوستت دارم.

حتی خودمم نمی‌دونم تو این دنیای پشت صفحه موبایل و عمق کاغذ های چاپی و کلمات کوفتی دارم دنبال چی میگردم...

این منم.

امضای علی کریمی و احمدی نژادو از کجا گیربیارم اخه؟

الان باید سکوت یا گریه کنیم؟ نه الان مرحله ی قیامه، مرحله‌ی فعالتر شدن به جبران از دست رفته ها.

در وصف رفتنت همین و بس؛))))

دنیا داره به سمت تکامل و پیشرفت حرکت میکنه و من هنوز غرق گناهم ؛))

من واقعا مستغرق در گناه شدم و به خودم فرصت ندادم ببینم با چشم سر نه بلکه با چشم دل که ه اتفاقی داره میوفته این قافله ی کربلاست این ۷۲ تن یارای امامن و این دفعه بلکه بیشتر و من به اندازه ی ۳۱۳ نفر فرصت دارم یکی از اینا باشم ولی دارم چیکار میکنم؟ روزمو سرگرم دنیایی میکنم که درنهایت باعث میشه مثل توابین و غیره و نسل های بعدشون پشیمون بشم

و این چیزیه که درد داره انسان ها دارن دونه دونه اون ظرفیت های خالی رو پر میکنن و من دائم فرصت کمتری برای پیوستن به اون ۳۱۳ تن دارم و هنوز توی خماریم. من توی دود گم شدم. توی غبار دلم گم شدم.

به این میگن معجزه‌ی نفس عمیق!