دل مُرده‌ام ؛ قبول ! ولی ای مسیح من ، یک جمعه هم زیارت اهل ِ قبور کن ...

با ندبه نیامدی، حرفی نیست یک جمعه تو گریه کن که ما برگردیم...

با اینکه خداوند کریم است و رحیم گندم ندهد بار، چو جو میکاری - مولانا

من تماشاگرِ تصویرِ توام ، ماه منیر ! این چنین هیچ نبودم ، به تماشای کسی ..

شانه هایت ساعتی چند؟ بگو، میخرمش! گاه خرجِ گریه‌هایم سخت بالا می رود...

تو امّا هیچوقت فراموش نکن، روزی که افتاده باشی از زمین بلندت می‌کنم اگر هم نتوانم کنارت دراز می‌کشم...

در خواب غفلت است فلک ، ورنه ما ز آه طومارها به عالم بالا نوشته‌‌ایم ..

کارم از گریـه گذشته‌ست ؛ بدان میخنـدم

واقعا؛ میونِ این همه اضطراب، درحال زندگی کردنیم؟ کمی بایستیم؛ و مرور کنیم زمانی رو که زندگی کردیم. بشکنیم سردیِ سکوت رو برای حرفی که درمان کنه،نه درمانده! قدر بدونیم کسی رو که پای هر تلخی، پهلویِ ما موند. متروک نشیم در انبار ذهن، تا گند نزنده به حالِ لحظه. بر گردیم به زندگی تا زندگی نرفته از ما!.