هوایِ رویِ تو دارم نمیگذارندم .

بالی گشوده‌ایم و به دیوار خورده‌ایم برگشته‌ایم خسته ، به آغوش ِهیچ‌کس .

‌دردِ هجران ، اضطرابِ وصل ، رشکِ مدعی بهر عاشق هیچ می‌دانی چه‌ها آماده است ؟! .

+

اندرآن روز که پرسش رَوَد از هرچه‌گذشت کاش با ما سخن از حسرت ما نیز کنند .

تو در خواب خوش و من بی تو هرشب شمارم تا سحر سیارگان را .

مگر به کوی تو این ابر ها ببارندم:)

غرق در واژه ها بودم، قلمم در سکوت جاودانه کشید؛ من ناتمام ماندم و قهوه‌ای که سرد شد!

آقای امام رضا؟ :)

نیومدی:)

تمام شد! اذان مغرب را که بگویند صفر تمام می‌شود. پیرهن مشکی عزای تو را تا می‌کنم و نمی‌دانم محرم سال آینده قسمتم شود خودم تنم کنم یا دست کسی گوشه کفنم می‌گذاردش. نمی دانم بازهم چشمم به گنبدت می افتد یا نه... این ناله های آخر زمزمه نامت را از من بپذیر. چه بی‌مضایقه ‌خوبی حسین:)