2:09

حقیقتا چون یک یادگاری گرفتن دوست دارم و دو جمع کردن یادگاری هارو بیشتر دلم می خواست اگه میشه همتون تا آخر سال، حالا از الان گفتم که موقع امتحانات مزاحم نشم تا آخر سال برام یه متن یادگاری هر چقدرم کوچیک شده بنویسید هر چی دلتون خواست کنجکاوم بدونم چی می‌تونه باشه هر وقت دوست داشتید تا آخر سال من که می بینمتونااااا ولی صرفا برای یادگاری امسال، دوست دارم داشته باشمش متنی برام بنویسید آهنگی دوست داشتید برام بفرستید عکسی کنارش مجازیه دیگه این خوبی هارم داره(آیلین ایده جذابیه جدی )✨🥳 حالا پرینتش کنم و ذخیرش هم می کنم و پیشم میمونه😆😆

از الان گفته باشم من فقط برای کسایی مینویسم که برام نوشته باشن این تو بمیری دیگه از اون تو بمیری ها نیست

به یه چیز فکر میکنم، فکر خودم رو نقد میکنم، نقد خودم رو نمی‌پذیرم، با خودم دعوام میشه اونوقت ازم انتظار داری با بقیه لجباز و یه دنده نباشم؟ 🦦

🌺 به جمع نجواگران ایده‌های نو در نوزدهمین آونگ بپیوندید . جهت مشاهده پروژه ها روی لینک زیر کلیک کنید. https://sites.approcket.ir/appuid-55zFci2CEJu3RNEO کانال اطلاع رسانی : https://eitaa.com/avang19 #واحد_پژوهش دبيرستان فرزانگان ۲(دوره اول)🍃

امروز وقتی برای چند لحظه توانستم به اینترنت آزاد دسترسی داشته باشم، گوشم از شدت خرید و فروش های پی در پی و تبلیغات برای اینترنت به اصطلاح "پرو" و غیره که منطقا جز حقوق طبیعی انسان است سوت کشید! ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌باید بگویم درخواست ما برای دسترسی همگانی و آزاد به اینترنت، نه تنها یک خواسته مدرن تکنولوژیک، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقا، عزت و عدالت در ایران است. اولین و مهم‌ترین اصل، «عدالت اجتماعی و برابری حقوق» است. در دنیای امروز، اینترنت مانند آب، برق و گاز، یک «کالای عمومی» و نه یک کالای لوکس است. وقتی دسترسی به اینترنت محدود، فیلتر شده یا پرهزینه باشد، در واقع ما دو دسته از شهروند ایجاد کرده‌ایم: «شهروندان درجه یک» که به دانش، بازار جهانی و ابزارهای تولید ثروت دسترسی دارند، و «شهروندان درجه دو» که در انزوا و فقر اطلاعاتی گرفتار شده‌اند. این همان «اینترنت طبقاتی» است. عدالت اسلامی و حقوق بشری ایجاب می‌کند که فرصت‌ها برای همه یکسان باشد. اگر کسی به دلیل فیلترینگ نتواند از آموزش‌های آنلاین، دسترسی به بازارهای مالی جهانی یا پلتفرم‌های خلاقیت استفاده کند، عملاً از حق ذاتی خود برای «کسب روزی حلال» و «رشد فکری» محروم شده است. آزادی اینترنت، آزادیِ فرصت‌هاست. دومین نکته، «وطن‌دوستی و توسعه اقتصادی» است. ایران کشوری جوان با استعدادهای بی‌نظیر در حوزه فناوری، هنر و دانش دارد. اگر قفل این استعدادهای دیجیتال را بسته بگذارید، اقتصاد ما فلج خواهد شد و خواهد ماند. اینترنت آزاد، پل ارتباطی ما با اقتصاد جهانی است. بدون آن، نمی‌توانیم صادرکننده نرم‌افزار، خدمات فنی مهندسی یا محتوای فرهنگی باشیم. محدودیت اینترنت، یعنی محروم کردن جوانان ایرانی از درآمدهای دلاری و ارزی. این یعنی خودتحریمی اقتصادی. وطن‌دوستی یعنی ایجاد شرایطی که جوان ایرانی بتواند بدون موانع دست‌وپاگیر، با جهان رقابت کند و ثروتی خلق کند که در داخل کشور باقی بماند و به رفاه عمومی کمک کند. اینترنت آزاد، موتور محرک اقتصاد مقاومتی و دانش‌بنیان است، نه مانع آن. سومین جنبه و قابل بحث ترین محور، «امنیت ملی» است. از نظر عده ای شاید در نگاه اول به نظر برسد که کنترل اینترنت، امنیت را تضمین می‌کند. اما تجربه نشان داده است که «امنیت از طریق انزوا و کور کردن مردم به دست نمی‌آید». دشمن اصلی ما، کسانی هستند که می‌خواهند با ایجاد شکاف بین ملت یا با تحریف واقعیت‌ها، انسجام ملی را از بین ببرند. وقتی اینترنت آزاد و شفاف باشد، مردم با مشاهده واقعیت‌ها، تحلیل‌های کارشناسی و صدای حقیقت، در برابر شایعات و جنگ روانی مصون می‌شوند. در فضای باز، حقایق ایران (دستاوردها و چالش‌ها) به درستی بازتاب می‌یابد و این باعث می‌شود اعتماد بین ملت تقویت شود. در مقابل، فضای بسته، بستر رشد ترس، ناامیدی و بی‌اعتمادی را فراهم می‌کند که دقیقاً همان چیزی است که دشمن شما آرزو دارد. چهارمین محور، «حقوق بشر و کرامت انسانی» است. طبق قوانین جمهوری اسلامی و اصول اسلامی، انسان موجودی عاقل و مختار است و حق دارد به دنبال حقیقت برود. دسترسی به اطلاعات، بخشی جدایی‌ناپذیر از آزادی بیان و آزادی اندیشه است. وقتی مردم حق دارند بدانند، تحلیل کنند و انتخاب کنند، کرامت انسانی آن‌ها حفظ می‌شود. سانسور گسترده، تحقیر عقل سلیم مردم است. ما می‌توانیم با تقویت سواد رسانه‌ای، اخلاق اینترنتی و قوانین شفاف (به جای ممنوعیت‌های کلی)، از حقوق شهروندی دفاع کنیم. حقوق بشر یعنی احترام به انتخاب آگاهانه انسان، نه تحمیل یک نسخه واحد از واقعیت از بالا به پایین. در نهایت، «آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی» محدودیت اینترنت غیرقابل انکار است. هر روز که می‌گذرد و اینترنت آزاد نیست، میلیاردها تومان از ظرفیت تولید ناخالص داخلی (GDP) کشور به دلیل عدم حضور در بازارهای دیجیتال، از دست می‌رود. استارتاپ‌ها شکست می‌خورند، فریلنسرها درآمد ندارند، و فرهنگ و هنر ایرانی در انزوا می‌ماند. این زیان‌ها مستقیماً به جیب مردم می‌رود و کیفیت زندگی را کاهش می‌دهد. اینترنت آزاد، ابزاری برای تخریب نیست، بلکه بستری برای ظهور، قدرت و عزت ایران است. با توجه به سیاست های فعلی، ما به اینترنت آزاد نیاز داریم، نه برای اینکه بهانه‌ای به دست دشمن بدهیم، بلکه برای اینکه خود را برای نبرد اصلی، یعنی «نبرد توسعه و رقابت جهانی» مجهز کنیم. ایرانِ قوی، ایرانِ دانش‌بنیان و ایرانِ به‌روز است، نه ایرانِ در انزوا. بیایید با شجاعت، زیرساخت‌های آزاد و امن را فراهم کنیم تا هر ایرانی بتواند پهلوان میدان رقابت جهانی باشد. این یعنی وطن‌دوستی واقعی و پاسداری از حقوق شهروندی.