انگار همه‌چیز خلافِ حس و حال ما پیش میره . آدم می‌ماند میان آتشی که در دلش زبانه می‌کشد و حکمتی که هنوز نمی‌فهمدش .

بارها شده لحظه‌ای برسد که با خودمان بگوییم : «واقعاً چرا؟ چرا حالا؟» اما حقیقت این است که جهان همیشه مطابق درک محدود ما نمی‌چرخه .

بعضی مسیرها را باید با دلِ خون و صبری تلخ ادامه داد .

آتش‌بس؟ آتشِ‌چه‌بسی‌خدایی ، اره آرامشِ کلمه‌ها قشنگه ، اما واقعیت همیشه این‌قدر ساده نیست .

جنگ که تمام می‌شود ، زندگی برای خیلی‌ها به روال عادی برمی‌گردد .

درسته خبر ها آروم تر میشه ، اما همیشه کسانی هستند که جنگ برایشان تمام که هیچ آتش‌بس هم نمیشود .

آدم‌هایی که چیزی از وجودشان ، از عزیزانشان ، از زندگی‌شان در همان روزهای داغ جا مانده .

برای ما ، آتش‌بس فقط یک تیتر است ؛ نه پایان رنج .

سخت‌ترین آزمون انسان همین‌جاست ؛ وقتی باید با دلی زخمی بایستد ، صبور باشد ، و ایمانش را گم نکند ، و مطیع امر باشد .

فهمیدنِ حکمتِ بعضی روزها زمان می‌برد ، شاید ماه‌ها ، شاید سال‌ها .

اما باور داریم روزی خواهد رسید که چرایی این لحظه‌ها روشن می‌شود ، و آن‌وقت می‌فهمیم که هیچ اشک و اندوهی بی‌معنا نبوده ، و برای پیروزی ابدی اشک شوق میریزیم .

ما فقط تلاش می‌کنیم درست بمانیم ، درست در میدان ؛ با دلی که هنوز درد دارد، با امیدی که نمی‌گذارد خاموش شویم .