*/کوه باش و دل نبند.

خاصیت عکس‌ها به خاطرتشان است. کسی نمی‌داند که یك عکاس پشت دوربین به چه چیزهایی فکر می‌کند و بعدها یك عکس، چه داغی بر دل او می‌گذارد ما از کنار عکس‌ها به آرامی رد می‌شویم اما فقط خود او می‌داند.

اینکه هر روز صبح از تخت خواب بیرون بیای تا هر بار با همون چیزای همیشگی روبرو بشی واقعا شجاعت بزرگی می‌طلبه.

*/متاسفانه دیگه بچه نیستم، صبح‌ها خسته از خواب پا میشم.

بگذار عاقلان ما را به ماندن بخوانند راحلان طریق عشق می‌دانند كه ماندن نیز در رفتن است! جاودانه ماندن در جوار رفیق اعلی و این اوست كه ما را كش‌كشانه به خویش می‌خواند. - آسید مرتضی آوینی

احتمالا تا آخر تابستون ذوب و از چرخه طبیعت حذف میشم.

در حالی که روبروی کولر نشستم و دستام از شدت گرما خیسه عرقه، دارم چایی می‌خورم. آره خلاصه که خواستم بگم: «ایرانی بودن کار هرکسی نیست.»

اگه این کمال گرایی بزاره قشنگ روزی بیستا پست می‌زارم، ولی چه کنم که نمی‌زاره‌.

چه کسی می‌داند که شب‌ها زیر آوار افکار چگونه از هم پاشیده‌ایم و صبح بی آنکه کسی بفهمد بلند شدیم و لبخند زدیم؟

*/چون شبان ِبی‌ ستاره قلب من تنهاست.