حمید مصدق می‌گه: تو به من خندیدی و نمی‌دانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب‌آلود به من کرد نگاه سیب دندان‌زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سال‌هاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرارکنان می‌دهد آزارم و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

فروغ فرخزاد در جواب حمید مصدق: من به تو خندیدم چون که می‌دانستم تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی پدرم از پی تو تند دوید و نمی‌دانستی باغبان باغچه همسایه پدر پیر من است من به تو خندیدم تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و سیب دندان‌زده از دست من افتاد به خاک دل من گفت: برو چون نمی‌خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را.. و من رفتم و هنوز سال‌هاست که در ذهن من آرام آرام حیرت و بغض تو تکرارکنان می‌دهد آزارم و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم که چه می‌شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

مسعود قلی‌مرادی ادامه می‌ده: او به تو خندید و تو نمی‌دانستی این که او می‌داند تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی از پی‌ات تند دویدم سیب را دست دخترکم من دیدم غضب‌آلود نگاهت کردم بر دلت بغض دوید بغض ِ چشمت را دید دل و دستش لرزید سیب دندان‌زده از دستِ دل افتاد به خاک و در آن دم فهمیدم آنچه تو دزدیدی سیب نبود دل ِ دُردانه من بود که افتاد به خاک ناگهان رفت و هنوز سال‌هاست که در چشم من آرام آرام هجر تلخ دل و دلدار تکرارکنان می‌دهد آزارم چهره زرد و حزینِ دخترِ من هر دم می‌دهد دشنامم کاش آن روز در آن باغ نبودم هرگز و من اندیشه‌کنان غرق در این پندارم که خدای عالم ز چه رو در همه باغچه‌ها سیب نکاشت؟

جواد نوروزی خاتمه می‌ده: دخترک خندید و پسرک ماتش برد که به چه دلهره از باغچه‌ی همسایه، سیب را دزدیده باغبان از پی او تند دوید به خیالش می‌خواست حرمت باغچه و دختر کم‌سالش را از پسر پس گیرد غضب‌آلود به او غیظی کرد این وسط من بودم سیب دندان‌زده‌ای که روی خاک افتادم من که پیغمبر عشقی معصوم بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق و لب و دندانِ تشنه‌ی کشف و پر از پرسش دختر بودم و به خاک افتادم چون رسولی ناکام هر دو را بغض ربود دخترک رفت ولی زیر لب این را می‌گفت او یقیناً پی معشوق خودش می‌آید پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود مطمئناً که پشیمان شده بر می‌گردد سال‌هاست که پوسیده ام آرام آرام عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز جسم من تجزیه شد ساده ولی ذراتم همه اندیشه‌کنان غرق در این پندارند این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

POV: تو بچه‌ی اولی و هرروز شاهد اینی که خانوادت رفتارای اشتباهی که با تو داشتن با بقیه بچه‌هاشون ندارن.

کاش بفهمید، با کشیده نوشتن و گذاشتن اعراب، شـ-ـاخ به نظر نمیرسید

وای، دکمه مودم‌مون خراب شده، من ایستادم انگشتمو نگه داشتم روش که برادرم بتونه فیلم ببینه .

فرزند اول بودن این شکلیه دوستان:

همیشه دوست داشتم اولین حقوقم رو به مادرم بدم، ولی خب وقتی اولین حقوقم رو از مادرم گرفتم، طبیعتا این حرکات احساسی برای من قفل میشه ✓

نه مثل كوه محكمم، نه مثل رود جارى‌ام نه لايقم به دشمنى، نه آن كه دوست دارى‌ام تو آن نگاهِ خيره‌اى در انتظارِ آمدن من آن دو پلک خسته كه به هم نمى‌گذارى‌ام تو خسته اى و خسته‌تر منم كه هرز مى‌روم تو از همه فرارى و من از خودم فراری‌ام زمانه در پىِ تو بود و لو ندادمت ولى مرا به بند مى‌كشد به جرمِ راز دارى‌ام شناختند مردمان من و تورا به اين نشان تو را به صبر كردنت، مرا به بی‌قراری‌ام چقدر غصه مى‌خورم كه هستى و ندارمت مدام طعنه می‌زند به بودنم، ندارى‌ام - سید تقی سیدی

اجتماعی بودنِ یکسری آدما برام خیلی قشنگه، انقدر مهربون و ناز اند که وای فقط وای :›

اثاث کشی در حالت عادی عذاب آور هست، فکر کن اثاث کشی برای دیگران باشه و همه کار هاش با تو حالم عالی است .