کامو از «پوچی» حرف می‌زند؛ اما نه آن پوچیِ سیاه و ناامیدکننده. پوچیِ او یعنی: دنیا جوابی به فریادهای ما نمی‌دهد، اما ما هنوز فریاد می‌زنیم.🌅 و همین فریاد، همین ایستادن، خودش معناست. «بیگانه»🐾 مورسو آدمی است که گریه نمی‌کند چون «باید» گریه کند. جامعه از او می‌ترسد، نه چون جنایتکار است، بلکه چون نقش بازی نمی‌کند. کامو با مورسو می‌گوید: «گاهی صادق بودن، بزرگ‌ترین جرم است.» بیگانه، داستان تنهاییِ انسانی‌ست که جهان را همان‌طور که هست می‌بیند؛ بی‌نقاب، بی‌دروغ، بی‌دلداری.🍂🌾

معلومه که بلههههههه😭🎆

گروهی یه کتابو خوندن خیلی حال میده ولی دو نفری خوندن...🛐🛐🛐

مثلا قرار است در تلاش برای کشف خودم باشم، اما مدام گم می‌شوم. _از موچی‌هم‌بیشتر‌دوستت‌دارم

شب خوش`🌃.

بسم الله۰🌅

همانطور که لبخندش را نگاه می‌کردم، از خودم می‌پرسیدم چطور می‌توانم این همه زیبایی را نقاشی کنم. _فعلا خوبم

«طاعون» طاعون فقط بیماری نیست. ترس است. بی‌عدالتی است. عادت‌کردن به رنج است. قهرمان‌های کامو نجات‌دهنده‌های بزرگ نیستند؛ آدم‌های معمولی‌اند که فقط… دست از انسان‌بودن نمی‌کشند.🌩 کامو باور دارد مقاومت همیشه فریاد نیست؛ گاهی فقط «ماندن» است.🪶 خودِ کامو انگار همیشه بین دو چیز معلق است: عشق به زندگی و آگاهی از بی‌رحمی‌اش او امیدِ دروغین نمی‌دهد. نمی‌گوید همه‌چیز خوب می‌شود.⚡️ می‌گوید: «همه‌چیز سخت است، اما هنوز می‌شود انسان ماند.»🤍 کامو شاعرِ کسانی‌ست که سؤال دارند، نه ایمانِ کور. برای آن‌هایی که شب‌ها فکر می‌کنند، اما صبح‌ها هنوز از جا بلند می‌شوند. اگر بخواهم کامو را در یک جمله بگویم: او نوشت تا بگوید حتی وقتی جهان ساکت است، زندگی هنوز ارزشِ زندگی‌کردن دارد🍃