هدایت شده از ستاد مبارزه با بیکارا
وای حالا که دقت میکنم انیمه همیشه برای من نجات دهنده بوده.
من خاطرات وایولت رو زندگی کردم و باهاش اشک ریختم انگار که خاطرات خودم بود،با ماکیا دنبال دلیل زندگی بودم با مارنی گریه کردم با هاول درک شدن رو فهمیدم با پسر و مرغ ماهی خوار اهمیت خاطرات،گذشته،ادم هارو فهمیدم با کی کی نامه رسان شدم با سگ های ولگرد بانگو خندیدم و گریه کردم با باد شکن مبارزه کردم،با شهر ارواح فهمیدم هیچ چیز مهم تر از خانواده نیست و هزاران انیمه دیگه که یادم نیستن الان....
جدا برای من و طرفداران انیمه،انیمه صرفا یسری خطوط یا فیلم دو بعدی نیست.چیزی فراتر از اینه.