آنالی عزیزم؛
محبتِ تو به مثابهی نسیمی است که شاخههای یخزدهی قلبم را نوازش میکند و لبخندت هوایی است که برای ادامهی حیاتم به آن نیازمندم. پس "هوا را از من بگیر، خندهات را نه.."
آنالی عزیزم؛
بهار در آستانهی فروپاشی است و من نیز. بیا و دمی کنارم بنشین. گوش کن مرا، دستی به تار موهایم بکش، نوازشم کن و بعد اگر گریه کردم شکوه نکن! بگذار سخت ببارم.
