حفص بن بخترى به نقل از امام صادق(ع) میگوید↓
حضرت نوح (ع) در هر صبح و شب چنین دعا مینمود:
« اللَّهُمَّ إِنِّی أُشْهِدُکَ أَنَّهُ مَا أَصْبَحَ وَ أَمْسَى بِی مِنْ نِعْمَةٍ وَ عَافِیَةٍ فِی دِینٍ أَوْ دُنْیَا فَمِنْکَ وَحْدَکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَکَ الْحَمْدُ وَ لَکَ الشُّکْرُ بِهَا عَلَیَّ حَتَّى تَرْضَى وَ بَعْدَ الرِّضَا »؛
ترجمه: { پروردگارا تو را گواه میگیرم که به یقین هر چه از نعمت و سلامتى که با من صبح و شام میکند - چه در دین و چه در دنیاى من- همه از جانب تو است. بیهمتایى، شریکی ندارى، بر این نعمتها سپاس و شکرت بر من واجب شد تا آنکه خشنود شوى، و حتی پس از خشنودی! }
نوحنبی(ع) این دعا را هر بامداد و شامگاه ده بار میخواند؛
از اینرو او را بنده شاکر نامیدند.
* سعی کنیم ما هم این دعا رو بخونیم چرا که شکر نعمت، نعمتت افزون کند 🙂↔️🤍.
*[منبع]