نمی‌دونم چطور ممکنه یه آدم اینقدر غم‌انگیز باشه. حتی نمی‌دونم اسمش غم‌انگیزه یا دلگیر. انگار درونش اینقدر پر شده که وقتی حرفاشو می‌خونی و می‌بینی بهت سرایت می‌کنه. طوری که دورانی که بهش نزدیک بودم از سخت‌ترین زمان‌های زندگیم بود. دارم فکر می‌کنم برای من فقط چند ماه بود و اینقدر سخت گذشت. خودش چقدر داذه اذیت می‌شه؟ احساس می‌کنم ذره ذره داره آب می‌شه می‌ره تو سرابی که برای خودش درست کرده. کاش زندگی رو اینقدر سخت نگیری دختر :)

خسته‌ام و نجف را میخواهم.

- خانهٔ پدریِ لطیف.

- سوره نساء، آیه ۱۳۹ *یا رافع الدرجات، یاعزیز و یا رحیم🤍 خدایا عزت و آبرو همه و همه دست شماست:) به ما هم عزت ظاهری (دنیوی) و هم عزت واقعی (الهی) عطا کن✨ الهی آمین.

در نگاه قرآن، «عزت» دو جور دیده میشه: ۱- عزت ظاهری (دنیوی): پول، شهرت، قدرت، محبوبیت ۲- عزت واقعی (الهی): کرامت نزد خدا، آرامش درون، عاقبت خیر خیلی وقت‌ها آدمی که زندگیِ پر از خطا داره، ممکنه عزت ظاهری داشته باشه، اما این لزوماً نشانه‌ی عزیز بودن پیش خدا نیست. همینطور یسری آدما هستن که گمنام‌ن و یا زندگی ساده‌ای دارن ولی پیش خدا عزیز و با عزت ان! و عزتی که پیش خدا ماندگار و واقعیه، فقط با تقوا و پاکی میاد ، نه صرفاً با موفقیت ظاهری! از خدا هم لیاقت داشتنِ عزت ظاهری رو میخام و هم عزت واقعی 🤍.