شاید بعضی آدم‌ها از تنهایی نمی‌ترسند؛ از دوباره اعتماد کردن می‌ترسند. از اینکه یک نفر آرام‌آرام وارد زندگی‌شان شود، جای امنی برای خودش پیدا کند و بعد، درست همان‌جا را تبدیل به نقطه‌ی دردشان کند. برای بعضی‌ها، تنهایی انتخاب نیست؛ جایی‌ست که بعد از تمام رفتن‌ها بالاخره در آن احساس امنیت کرده‌اند. جایی که لازم نیست حواست به حرف‌هایت باشد، لازم نیست خودت را برای کسی توضیح بدهی و لازم نیست مدام از خودت بپرسی: «این بار قرار است چطور آسیب ببینم؟» شاید آدم‌ها بد نباشند؛ شاید فقط بعضی دوست داشتن‌ها بلد نیستند جز خودشان، دیگری را هم ببینند. دوست داشتنی که بیشتر شبیه مالکیت است، بیشتر شبیه نیاز است تا محبت. و شاید برای همین، یک نفر تصمیم می‌گیرد با تنهایی‌اش کنار بیاید؛ نه از سر تلخی، بلکه چون فهمیده گاهی یک اتاق ساکت، از آغوشی که امنیت ندارد، جای گرم‌تری برای ماندن است. — الف.میم #از_شما_برای_آرسو

گاهی آدم از زندگی خسته نیست؛ از نقشی خسته‌ست که مجبور شده توی زندگی بازی کنه. از لبخندهایی که واقعی نبودن، از حرف‌هایی که برای فهمیده شدن نزد، از سکوت‌هایی که اسمشون رو گذاشتن بلوغ، و از زخم‌هایی که انقدر پنهانشون کرده که حالا برای توضیح دادنشون حتی کلمه‌ای هم نداره. تلخ‌ترین اتفاق این نیست که کسی تو رو نشناسه؛ اینه که انقدر برای پذیرفته شدن تغییر کنی که یه روز، وقتی همه دوستت دارن، دیگه ندونی دقیقاً کدوم قسمتِ تو رو دوست دارن. - آقای عین

#نامه | ²⁸ بعضی آدم‌ها وارد زندگی‌ات نمی‌شوند که بمانند. می‌آیند تا چیزی را در تو بیدار کنند، چیزی را به تو یاد بدهند، و بعد بروند. و تو می‌مانی با قلبی که دیگر مثل قبل نیست. شاید تو همان آدم بودی. -آرســـو -الف.میم

هرچه که گفتی شنیدم...:) #فریم

به سوی تو ... #موزیک

گاهی تمام چیزی که از یک آدم برایمان باقی می‌ماند، جمله‌ای‌ست که هیچ‌وقت به او نگفتیم. نه اینکه دوستش نداشتیم؛ اتفاقاً آن‌قدر دوستش داشتیم که هزار بار در ذهنمان اعتراف کردیم، هزار بار حرف‌هایمان را کنار هم چیدیم و هزار بار تصور کردیم اگر روبه‌رویش بنشینیم، چطور از دوست داشتنش بگوییم. اما هر بار چیزی نگذاشت؛ ترس، غرور، فاصله، یا شاید این خیالِ ساده‌لوحانه که هنوز وقت داریم. کاش می‌دانستیم بعضی فرصت‌ها بی‌صدا تمام می‌شوند. یک روز به خودت می‌آیی و می‌بینی دیگر نه آن لحظه وجود دارد، نه آن آدم به همان نزدیکی‌ست و نه حتی می‌توانی مطمئن باشی اگر همه‌ی حرف‌هایت را می‌گفتی، چیزی تغییر می‌کرد. و با این‌همه، هنوز گاهی دلت می‌خواهد زمان فقط چند دقیقه به عقب برگردد؛ نه برای عوض کردن سرنوشت، نه برای نگه داشتن کسی به هر قیمتی… فقط برای اینکه یک بار، بدون ترس، نگاهش کنی و بگویی: «نمی‌دونم بعد از این چی می‌شه؛ فقط می‌خوام بدونی که چقدر عاشقت بودم.» شاید تلخ‌ترین حسرت، از دست دادن آدم‌ها نباشد؛ حرف‌هایی‌ست که بعد از رفتنشان، دیگر هیچ‌کس جز خودمان نمی‌تواند بشنود. -الف.میم #از_شما_برای_آرسو

اونجا که میری نمیدونم کجاست:)💔 #ایران