فکر نمی کردم هنوز کسی باشه که "آره" رو "عاره" بنویسه، تا اینکه تو گروهی که بچه های کلاسمون زدن عضو شدم.

تکلیف طراحی آخه

درحاشیه جدا بامزس.

احتمالا که مردگان آسوده‌ترینند.

بخواهی فکرش را کنی، می‌بینی همهٔ آن عمر سپری شده مانند حفره‌ای بیش نیست.

حیاط که بودیم بالاخره دیدیم یه وانت کتابارو آورد‌.

حالا اینکه باز کی بدن خدا داند

من و غصه‌هایی که خوردم: @TwitterEy

آقا این ترش و شیرین چقدر خووووبههه

بزرگسالی واقعا سخته. فردا باید دوتا طرح تحویل بدم، امشب باید فیلم ببینم، با بحران‌های وجودیم کنار بیام، آیس‌کاپوچینوم رو بخورم و به‌اندازه‌ی کافی فروبپاشم تا فردا بتونم با ظاهری نسبتا انسانی در جامعه حاضر بشم. و تمام این‌ها باید هم‌زمان اتفاق بیفتن، چون ظاهرا زندگی برای نابود شدن هم ددلاین تعیین کرده.