قسمت دومش میخوام درمورد بودن نبودن حرف بزنم

ما انسان اصلا به این فکر نمی‌کنیم که مثلا اگر کسی نباشه چیکار کنیم

چون اونا تو اون موقع هستن

و وقتی که میرن میفهمین که چه گوهری از دست دادیم

و اون موقع دیگه خیلی دیره

پس اون درک کردن خیلی مهمه که چیو کجا واسه چی چجوری چگونه رفتار و صحبت کنیم

شاید یه کسی مثل پدر و مادر یه کاری بکنی که بعدا هم پشیمون میشی که با رفتارت حرفت آزارشون دادی و موقعی بفهمی که کارت اشتباه بوده که دیگه دیره واسه فهمیدنش

شاعر امشب در این مورد میگه که

پیش از این بودیم مشتی بی‌خبر قدر اکنون می‌دانیم این قدر ای دریغا فوت شد عمر دراز غصه ماند و قصه نتوان گفت باز