بله ! ماهم علی‌الاصول نظر دیگری داشتیم ...

به جز شعر و فلسفه و افرادی که این دو را میفهمند ؛ تمام جهان از حوصله ام خارج است...

همه‌ی ما آدم‌هایی در زندگیمان داشته ایم که وقتی همه چیز گل و بلبل بود گمان نمی‌کردیم روزی برسد که شبیه دو غریبه از کنار هم رد شویم ... و دل گاهی تنگ میشود نه برای غریبه های آشنایِ دیو پندار امروز .. بلکه برای کسانی که روزی از عمق جان برایِ شادی مان تلاش می‌کردند ... برای کسانی که میشد به اعتبارِ ماندنشان تکیه کرد و زمین نخورد!... ✍ــــــــ

اینها با علی «ع» مشکل داشتند ! چه کوچک باشد چه بزرگ .. چه اکبر باشد چه اصغر :)

-

بنا نبود که آفت به باغ ما بزند .... پسر بزرگ نکردم که دست و پا بزند:(

اما من هنوز نفهمیدم عشق است که آدم را شاعر می‌کند یا شعر است که آدم را عاشق ؟

مگر میشود من زنده باشم و بچه های حسین تشنه! ✍به‌قلم:مبهوت به آوایِ:بانودلیــر (خانومِ‌اسرین)

-

شوق‌پرواز‌بده‌روح‌زمین‌گیرمرا ...

خنده‌ی تو در تاریک ترین لحظه ها می شکفد ! واگر دیدی به ناگاه ؛ خون من بر سنگفرش خیابان جاری است،بخند! زیرا خنده‌ی تو برای دستان من ، شمشیری است اخته...