آوان'
بیاید از هوش مصنوعی یه شعر بگیریم با هم بخونیم .
باد از سرِ بیصبری بر شاخهی گل وَزید
گل در تبِ تنهایی، سر بر سرِ خاک خَمید
هر قطره که از ابری بر سینهی سنگ چَکید
در جانِ کویرِ تشنه، صد شور و نوا دَمید
در خلوتِ این جنگل، گرگی به شتاب دَوید
آهو ز هراسِ جان، در سایهی شب خَزید
دل در قفسِ سینه، با یادِ رُخت تَپید
آندم که نگاهِ تو، بر دیدهی من رَ سید
صد قصهی ناگفته در جانِ دلم تَنید
آخر چه توان گفتن، چون نوبتِ ما رَسید
رسما حالمو بهم میزنه چطور بگم آخرین
باری که قهوه خوردم ۳ روز سرگیجه و
حالت تهوع داشتم مدرسه نرفتم و خوابیدم .