شاید دارن راست میگن .
شاید باید در کنار درس خوندن هنرم رو
هم ادامه بدم .
شاید باید شعرهایی که خدا در گوشم
میگه رو چاپ کنم .
شاید باید نقاشی بکشم و کلاسشو برم .
شاید باید آنلاین شاپ بزنم و بیلبیلک و
تابلوهایی که درست میکنم رو بفروشم .
ﺑﻮﯼ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺁمد؛
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻮیم،
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﭘﺪﺭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺍﺳﺖ؟
ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩلش...
ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﯽ ﮐﺮﺩﻡ، ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺑﻪ ﺑﺎﻡ.
ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ،
ﺯﯾﺮ ﺁﻭﺍﺭ ﻏﺮﻭﺭﺵ ﻣﺪﻓﻮﻥ؛
ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻋﺪﻝ ﮐﺠﺎست؟!
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻣﺰﻩی ﻓﻘﺮ، ﻓﻘﻂ ﻭﺳﻂ ﺳﻔﺮﻩی ﻣﺎﺳﺖ؟
ﻭ ﭼﺮﺍ ﻭ ﭼﺮﺍﻫﺎﯼ ﺩﮕﺮ.
ﺩﻝ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻟﺮﺯﯾﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺍﻧﻮﯼ ﭘﺪر.
ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ، ﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﻮد،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺷﺎﻋﺮ ﮐﺮﺩ!
عشق من کودک بمان دنيا بزرگت میکند .
بره باشی يا نباشی گرگ گرگت میکند .
عشق من کودک بمان دنيا مداد رنگی است.
بهترين نقاش باشی باز رنگت میکند.
عشق من کودک بمان دنيا دلت را میزند.
سخت بیرحم است ميدانم که سنگت میکند.
از رنجی خستهام که از آنِ من نیست.
بر خاکی نشستهام که از آنِ من نیست.
با نامی زیستهام که از آنِ من نیست.
از دردی گریستهام که از آنِ من نیست .