🔻بلای فرهنگ‌سوزِ نهادهای فرهنگ‌ساز 🖋 آزاده محمودیان ۱. من در این یادداشت در مقام آموزگاری که سالهاست با نسل نوجوان سروکار و تعامل چهره‌به‌چهره داشته و با مشکلات آنان دست‌وپنجه‌ نرم کرده، دست‌به‌قلم شدم. به هر بهانه‌ای با دختران دبیرستانی در مناطق مختلف گفتگو کردم و از زیروبم نگرانی‌هایشان مطلع شدم. چندسالی نیز در جایگاه مدرس دوره‌های ضمن‌خدمت مربیان پرورشی دبیرستا‌ن‌های تهران، پای درد و دل آنان نشسته‌ام و به گزارش‌های‌شان از واقعیات جاری در کف مدارس گوش سپرده‌ام و گذار از مرحلۀ «تابو» به «روایت‌های روزمره» در انحرافات اخلاقی جدی در دبیرستان‌های ام‌ّالقری شیعه را به‌چشم دیده‌ام. از فراگیر شدن مؤلفه‌های فرهنگی فرنگی، از موسیقی کی‌پاپ گرفته تا مستهجن‌ترین محتوای انیمه‌ها را که دسترسی به‌آنها برای دانش‌آموزان بسیار ساده شده، خبر دارم و آثار آن را در بی‌پناهی نوجوانانی که بخشی از سلامت روانی و اخلاقی و حتی جسمی خود را از دست‌داده‌اند، به‌چشم دیده‌ام. این وضعیت اسفبار فرهنگیِ یکی از دستوری‌ترین بخش‌ها در نظام فرهنگی جامعه است که ساده‌تر از سایر بخش‌ها می‌تواند تا حد بسیاری از طریق طراحی ساختار فرهنگی، اصلاح شود. ۲. در چنین شرایطی جای بسی حیرت است که دبیر عالی‌ترین نهاد فرهنگی کشور در سخنرانی اخیر خود معدل عملکرد این نهاد را قابل قبول می‌خواند! حتی یک نفر از اعضای آن، نیشتر نقادی را به عملکرد این شورا نمی‌کشد و نکته تأسف‌برانگیزتر آنکه در به‌روی نقدها می‌بندند و عرصه را بر اهل نقادی سخت و تنگ‌ می‌کنند. این درحالی است که رهبر معظم انقلاب در دیدار اخیر خود با شورای‌عالی انقلاب فرهنگی، یکی از کم‌سابقه‌ترین نقدها را هم بر عملکرد کلی و هم بر سیرۀ اعضای شورا وارد کردند و دلخوری و نارضایتی خویش را علنی ساختند. توقع بود آقایان خود را ملامت کنند و ولو اندکی درگیر واقعیات میدان بشوند تا بلکه بتوانند کاستی‌های خسارت‌بارشان را جبران کنند. اما همچنان در همایش‌ها و جلساتی -که می‌تواند منشأ خیر برای جامعه شیعه باشد- از عملکرد قبل و بعد یکدیگر تقدیر و تشکر و چکیدۀ تولیدات علمی نارسا و غیرمیدانی خود را تکرارِ صدباره می‌کنند. باید از این آقایان پرسید آیا اطلاعی از آمار گرایش به همجنس، در دبیرستان‌های دخترانه دارید؟! از آمار ارتکاب به خودکشی در این رده سنی چطور؟ آیا پژوهشی درباره علل افزایش گرایش به ادبیات جنسی در محاورات نوجوانان کرده‌اید؟ آیا از میزان تأثیر کاهش سن ازدواج، در سلامت روانی و جسمی نوجوانان باخبرید و گامی برای قبح‌زدایی از آن برداشته‌اید؟ تجربه نشان می‌دهد که پاسخ آقایان به این قبیل سؤال‌ها همیشه مثبت است! پس با وجود اشراف بر کف میدان، چطور به‌خود نمرۀ قبولی می‌دهند؟ چرا هیچ‌یک از اعضا از بلای فرهنگ‌سوز عافیت‌طلبی نمی‌گریزد و جامۀ تعارف و بُرخوردن در لایۀ قدرت را نمی‌درَد و لااقل از وجود درد سخن نمی‌گوید؟ ۳. روایت تلخِ ناکارآمدی نهادهای فرهنگی غیردولتی به شورای‌عالی انقلاب فرهنگی ختم نمی‌شود. در اوج اغتشاشات ۱۴۰۱ پژوهشی پیرامون گروه‌های انقلابی فعال در فضای مجازی انجام دادم و به‌واسطه آن با مسئولین برخی از به‌نام‌ترین و پرمخاطب‌ترینِ این گروه‌ها در استان‌های مختلف کشور به گفتگو نشستم. گروه‌هایی که زمان قابل توجهی را در مدارس و در مواجهه با دانش‌آموزان سپری می‌کردند. بی‌استثنا از بزرگترین معضلات این گروه‌ها موازی‌کاری، نداشتن محتوای فرهنگی قابل اعتماد و ارزشمند، و فقدان تعامل کارآمد میان گروه‌ها و استان‌ها بود. کنار هم قرار دادن تمام این معضلات مرا به نام «سازمان تبلیغات اسلامی» می‌رساند که کاستی‌های غیرقابل اغماضش سهم عمده‌ای در سردرگمی گروه‌های فعال فرهنگی در زمان فتنه‌ها داشته و همچنان دارد. سازمان تبلیغات به‌عنوان یکی از میدانی‌ترین نهادهای فرهنگی کشور مسئول زمینه‌سازی فعالیت تشکیلاتی نیروهای مؤمن، و هدایت و پشتیبانی و آموزش آنهاست. اما در ماجرای اغتشاشات اخیر و در جریان ادامه‌دار حجاب، جامعه شاهد بود که سردرگمی این نهاد به بدنه فعالان میدان سرریز شد و دست گروه‌های خودجوش مردمی از محتوای فاخر و برنامه‌های آزمون‌پس‌داده خالی ماند. به‌طور مثال با وجود نشر آثاری از سوی این سازمان پیرامون حجاب، هنوز یک اثر که بتواند نیاز فعالان این عرصه را در محتوا و اقدامات میدانی از گفتگو تا استدلال و اجرا پر کند، و ذهن آنان را تجهیز کند، تولید نشده. چنین اثری باید از سوی نخبگانِ مسلط بر میدانِ عمل و نظر نضج یافته باشد و سازمان نشان داده در اتصال بدنه نخبگانی به بدنۀ میدانی، دارای ضعف‌های فرصت‌سوز است. اندک برنامه‌ریزی تخصصی در این عرصه، می‌توانست لااقل فضای بی‌بدیل مدارس را به‌ تریبونی رایگان و پربازده برای کار فرهنگی مبدل سازد. و آنچه در میان این نهادهای پرتعارف و کم‌بازده از همه مظلوم‌تر است همان «کار فرهنگی» است. @Najvayeqalam_Mahmoudian

📄در فراق جهادگران تبیین https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian/305

📄در فراق جهادگران تبیین به محاق رفتن ماه منیرِ فاطمه از ماجرای کوچه آغاز شد. روایت غصب فدک پیش‌درآمد روایت غصب خلافت بود. سرکردۀ خواص منافق که خود سقیفه را طراحی و اجرا کرده بود، نیک می‌دانست که آل‌رسول دل در گرو دنیا ندارد؛ فاطمه اگر عزم بازستاندن فدک کرده، یعنی کمر بسته به ستاندن حق خلافت علی. وقتی ثابت شود خلیفۀ خودخوانده، زمینی را غصب کرده، خود بر غاصب بودن و نااهلی‌اش بر خلافت مسلمین، مهر تأیید زده و دیگر اعتبار و آبرویی برای جلوس بر جای رسول ندارد. پس آن بدترینِ روزگار، با علم به این واقعیت، در کوچه‌ خود را به عصمةالله‌الکبری رساند و سند فدک را درید! وقتی قصه به میدان شهر رسید، همه صلاح خود را در بستن چشم دیدند و در مرگِ سکوت خفتند. و هیچ راوی‌ای در میدان برای روایت این ظلم نبود، جز خود حضرت. با این حال، حضرت خانم از رسانۀ منبر برای هدفش بهره برد و از دفاع از ولایت و دین حق، با تمام قوای باقی‌مانده‌اش، عقب ننشست. او که سرسلسلۀ جهادگران تبیین است و تسبیحات اربعه‌اش را به پاس تبیین حقایق نبردهای مسلمین، از پدر پاداش گرفته بود، در دفاع مقدس تبیین، نبوغ و شجاعت را بهم پیوند زد. برای زنان صحابه‌ و انصار سخنرانی کرد و افشاگری‌ها نمود و آنان را به دفاع از دین رسول فراخواند و خود در خط مقدم، به پیش راند. اما اگر اهانت به دختر پیامبر، آن جماعت را به حرکت درنیاورد، دیگر چه چیز می‌تواند در این قلب‌های کدر اثر کند. دریغ از اهل جبن و جهل که تکانی بگیرند، حتی با آوای ملکوتیِ دلیل خلقت. اگرچه فاطمه(س) در میدان تبیین تنها مانده بود، اما او با وجود بدنی رنجور و قلبی آکنده از غم، سرِ سازگاری با تسلیم نداشت؛ پس در آخرین اقدام، دست به تحصن زد و اینبار با نپذیرفتن بزرگان به محضرش اعتراض خود را علنی نمود. اما آفت بی‌تحرکی به جان جامعۀ مسلمان افتاده بود و آنان را در خوابی عمیق زمینگیر کرده بود. خوابی که بدون خیل جهادگران تبیین بیداری نداشت؛ و در فراق جهاد اهل تبیین آن ظلم جان‌سوز بر سپاه حق و اهل بیت تا قرن‌ها ادامه یافت. این جهاد هر روز و در هر میدانی برقرار است و آن را نمی‌توان به هیچ بهانه‌ای بر دوش دیگری‌ها نهاد. روایت تلخ ظلم به پاکان روزگار، شهادت می‌دهد که غفلت از این جهاد، بسیار گران تمام خواهد شد. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian/305

📄در آن‌سو، در یورشی تمام‌عیار، آیت‌الله‌نماهای حوزه و برخی بی‌خاصیت‌های دانشگاه و محکومین پرونده‌های فرهنگی و اقتصادی دولت اسبق، به‌پیش‌قراولی اصحاب رسانه، به‌صف شدند برای حُقنۀ این دروغ بزرگ که «جامعه از حجاب گذر کرده» و میراث زهرای اطهر قابلیت اجرا در جامعه اسلامی ندارد! در این‌سو اصحاب تفکر و رسانه، در تشخیص اولویت این مهم، اتفاق نظر ندارند و هنوز جبهه‌‌ای واحد و یکصدا برای دفاع از حقِ اجرای شریعت و حفظ عفاف جامعه نساخته‌اند. https://virasty.com/Amahmoudian/1733591992291991920

📄این رقص و پایکوبی، ثمرۀ یک نبرد شناختی رسانه‌ای است. رسانه‌های صهیونی در دو دهۀ اخیر توانستند مغز ملّت سوریه را تصرّف کنند. حالا این مردم گمراه، اینطور ناتوان از دیدن سرنوشت لیبی و مصر در چند قدمی خود، سرزمین‌شان را دودستی به کسانی تقدیم کرده‌اند که با چشمان خود شاهد قتل‌عام بیش از سیصد‌هزار غیرنظامی به دست آنان بودند. سِحر زوال حافظه تاریخی مردم سوریه، نتیجۀ رهاسازی سامریِ تلگرام و اینستاگرام در آن دیار است. همان نسخه‌ای که دولت وفاق برای سرزمین ما پیچیده است‌. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

📄قوه قضائیه سنگ را بسته و سگ را رها کرده!! احکام دستگاه قضا هم هیمنۀ این دستگاه را به‌بازی گرفته و هم اسباب خندۀ معاندین و هرزگان شده. زنجیره این وقایع یادآور خاطرات تلخی است: . حکم اعدام توماج صالحی یکباره به آزادی‌ تبدیل می‌شود؛ . هیچ خبری از ورود قضایی به بی‌حیایی بی‌سابقه در دانشگاه آزاد نیست؛ . حکم فحاشی به مقدسات و برهنگی مکررِ یک هرزه، آنقدر حقارت‌بار است که در صفحه مجازی‌‌اش آن را به‌سخره می‌گیرد؛ . در خاک وطن، خوانندۀ زن برهنه بی‌هراس کنسرتی با عوامل حرفه‌ای(!) برگزار می‌کند و پخش زنده می‌گذارد! . وقیحانه‌تر اینکه معاون وزیر(!) با آسودگی، این فاجعه را لایک می‌کند!! https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

📄رفع فیلترینگ نشان داد راهبرد فرهنگی دولت در فضای مجازی، هزینه کردن از ذخیرۀ «اقتدار فرهنگی» ملت، به‌جای قانون‌پذیر کردن سکوهای غربی است. آیندۀ این رویکرد فرهنگی، قطعاً فروغلطیدن به چاه «دریوزگی فرهنگی» است. رهاسازی واتساپ، که اسناد غیرقابل انکاری در همراهی آن با اسرائیل وجود دارد، مصداق «مخاطرۀ امنیت ملی» و چراغ سبز به «تکرار اغتشاشات» است. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian/310

🔻پرسه در اندرونی نوجوانان معتکف 🖋آزاده محمودیان امسال نیز توفیق همراه شد و در خدمت دانش‌آموزان دبیرستانی معتکف بودم. با ذکاوت و برنامه‌ریزی خوبی که مسئولین بسیج دانش‌آموزی منطقه دو داشتند، جمعیت، نسبت به سال گذشته حدود دو برابر شده بود و خبر از ایجاد گرایش و اشتیاق به دین در نوجوانان، در صورت طی طریق درست می‌داد. مثل همیشه، مطالبی که آماده کرده بودم را در لابه‌لای دغدغه‌های دختران پانزده تا هجده‌ساله جا دادم و مجلس از حالت سخنرانی به گفتگویی صمیمی بدل شد. اکنون مهمترین یافته‌هایم از این جلسۀ پرانرژی را در کنار آنچه از گفتگوهای پیشین با والدین، دست‌گیرم شده قرار می‌دهم و با شما به اشتراک می‌گذارم. این موارد می‌تواند نقبی به لایه‌های عمیق فکری و آسیب‌های جدی این رده سنی در دو بخش رفتاری و تحصیلی، قلمداد شود: 📎 آسیب‌های رفتاری: ۱. چگونگی کنترل هیجانات و بروز احساسات پرتکرارترین سؤال دختران نوجوان بود. بچه‌ها از شدت احساسی بودن خود و اینکه نمی‌دانند چطور باید خشم، ناراحتی، محبت، نگرانی، دلخوری و... خود نسبت به دیگران را نشان دهند، احساس مشکل می‌کردند. ۲. تقریباً همه نوجوان‌ها از شدت تأثیری که در وجوه مختلف از دوستان خود می‌گیرند بی‌اطلاع بودند. در مواردی از وضعیت تحصیلی گرفته تا پوشش و گویش نوجوان به‌دلیل همنشینی با یک دوست، دستخوش تغییر شده و خود و والدین از ریشه این تأثیر بی‌خبرند. ۳. متأسفانه اغلب والدین از مشکلات روحی و نیازهای روانی فرزندان خبر ندارند؛ و حتی در برابر پذیرش آن مقاومت می‌کنند. برخی مراجعاتم نشان می‌دهد دانش‌آموزانی در مدارس بسیار مذهبی درگیر خطرناک‌ترین مشکلات اخلاقی شده‌اند و والدین به اعتبار نام مدرسه، حتی تخیل چنین مشکلاتی را برای فرزند خود ندارند. آنان به اعتبار مذهبی بودن مدرسه، از ارتباط دقیق و عمیق با فرزند خود در منزل غافلند. ۴. بچه‌های خانواده‌های مذهبی از اظهار وجوه مذهبی خود -مانند حجاب یا نماز- در مدرسه احساس خجالت می‌کنند. اولیای مدارس غالباً همّی برای حل این مشکل ندارند؛ و در خانواده نیز خودباوری کافی القا نمی‌شود. ۵. نوجوانان غالباً به چرایی انتخاب‌ها و فعالیت‌های خود فکر نمی‌کنند. در ذهن آنان و والدین کلاس‌های زبان و هنر و ورزش و... برای اهداف خرد طراحی شده‌اند و از تأثیر آن در شکل‌گیری شخصیت فرد، غفلت می‌شود. 📎 آسیب‌های تحصیلی: ۱. اغلب بچه‌ها هیچ‌ تصویر دقیقی از آینده ندارند. بچه‌های پایه نهم و دهم از سازوکار رسیدن به رشته تحصیلی درست یا بی‌خبرند، یا یک‌سره آن را به والدین سپرده‌اند، یا دربارۀ توانایی‌های ذهنی خود دچار توهم هستند. ۲. همچنین آنها از مرحله بعد از انتخاب رشته، مدرسه و فرصت‌های شغلی و تحصیلی مترتب بر آن، تصوری بسیار محدود و ناواضح دارند. ۳. والدین بچه‌ها هم اغلب شناخت درستی از توانایی فرزند خود ندارند. و اساساً از اینکه هر رشته تحصیلی در دانشگاه چه آینده‌ای را برای فرد رقم خواهد زد بی‌خبرند. سخن بیش از این‌هاست؛ اما هرچه پیش می‌روم، بیشتر خسارات جدی ناشی از گسیختگی نظام تربیتی کشور از معیارهای اصیل انقلاب اسلامی و به‌ویژه فقدان مربیان پرورشی زبده را احساس می‌کنم. اکنون که امیدی به اصلاح نظام آموزشی و تربیتی توسط دولت نیست، فعال شدن بسیج دانش‌آموزی می‌تواند تاحدی آسیب‌های رفتاری ناشی از این ازهم‌گسیختگی را جبران نماید؛ و اندکی از بی‌پناهی و سردرگمی نوجوانان کشور را فروکاهد. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian

🔹پرسه در اندرونی نوجوانان معتکف را در شماره ۵۷۴ هفته‌نامه نُه‌دی بخوانید. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian/313

📄وقتی برجام شکست خورد، برخی خودی‌ها گفتند «رهبری باید مانع مذاکره با آمریکا و این خسارت محض می‌شد» و اینک که مانع تکرار آن تجربۀ پرضرر شدند، لیبرال‌ها می‌گویند ایشان سد رفع تحریم‌هاست! در این میان، رسانه‌های پرلکنت جبهۀ انقلاب نتوانستند روایت جذابی از مشکلات کشور که حاصل بی‌کفایتیِ ائتلاف تکنوکرات‌‌ها و لیبرال‌‌هاست را برای افکار عمومی بیافرینند. https://virasty.com/Amahmoudian/1739031584053350179

📄وقتی «عناصر درونی»، مسئول جهت‌دهی اغتشاشات می‌شوند، حضور هوشمندانۀ رسانه ملی گره‌گشاست. اکنون که اظهارات «سرپرست دانشگاه تهران» پرده از سناریوی ایجاد فتنه برداشته، مداخلۀ به‌هنگام و فعال و مهندسی‌شدۀ رسانه ملی ضروری است. نه تریبونی برای سردسته‌های اغتشاش شود؛ نه با تأخیر و انفعال به میدان بیاید. https://virasty.com/Amahmoudian/1739596425271095852

🔻عزم نهادهای رسمی بر مرگ حجاب! 🖋آزاده محمودیان ۱. از ابتدای اغتشاشات ۱۴۰۱ و هجوم به حجاب، نهادهای رسمی کشور، یکصدا خواندند که فقط «کار فرهنگی» چارۀ کار است؛ و شروع کردند به کار فرهنگی شبانه‌روزی. آری! نیک که بنگری، درمی‌یابی که در این مدتِ قریب‌به دوسال، اقدامات فرهنگی قدرتمندی توسط نهادهای رسمی، علیه حجاب صورت گرفته است. چه‌اینکه شواهد نشان می‌دهد از ابتدا نیز در میان سران دستگاه‌های مسئول، این اراده و خواست نبود که به این چالش تحمیلی، به چشم یک ناهنجاری خسارت‌زای اجتماعی، و حرام شرعی و سیاسی نگریسته شود. هرچه گروه هنجارشکن، وقیح‌تر و عریض‌تر می‌شد، تأکید مسئولان بر کار فرهنگی جدی‌تر. در میدان عمل نیز ایشان از هر اقدام فرهنگی در حفظ آرامش روانی هنجارشکنان فروگذار نکردند. تنها مزاحم بی‌عفتی و مرد میدان مبارزه با بی‌حجابی، نیروی انتظامی بود، که آن را با دستور مستقیم مجبور به سکوت کردند. ۲. درخشان‌ترین کارنامه در اقدامات فرهنگی علیه حجاب، مربوط به شورای‌عالی انقلاب فرهنگی به‌عنوان مسئول اصلی ساماندهی به جدی‌ترین چالش فرهنگی کشور بود، که به‌حق با بی‌عملی و بی‌همتی و بی‌موضعیِ خود، بهترین خدمت را به بسط بی‌عفتی در جامعه کرد. البته نمی‌توان از سخنان دبیر این شورا علیه حجاب چشم‌ فروبست؛ آنگاهی که به‌جای ارائۀ گزارش از تصمیمات و برنامه‌های شورا، در سخنانی علیه حجاب، به گشت ارشاد، انگ بی‌حاصلی زد و تنها ابزارهای باقی‌مانده برای تلنگر به هنجارشکنان را قلع‌وقمع کرد و ممانعت از تخریبِ امینت روانی جامعه را به حکمت و فلسفه حواله داد. فراتر از آن، وقتی بود که ایشان به‌جای همراهی با نمایندگان انقلابی و مؤمن مجلس، بدون مطالعۀ متن مصوبۀ جدید مجلس برای سامان دادن این وضع، علیه آن در رسانه ملی سخن گفت و مهر تأییدی زد بر فرط بی‌عملی و ناآگاهی خود، بعنوان نمایندۀ شورا. ۳. اما سوزناک‌ترین اقدامات فرهنگی علیه حجاب متعلّق به دستگاه قضاست. این دستگاه سلسله اقدامات بی‌بدیلی در تقویت و تشویق هنجارشکنان دارد. از یک سو، احکام این دستگاه، چنان بیگانه از بازدارندگی است، که هنجارشکنان آواز می‌خوانند و می‌رقصند و برهنه می‌شوند و به مقدسات فحاشی می‌کنند، سپس شرح برخورد قضایی با خود را با تمسخر استوری می‌کنند و به ریش دستگاه قضاییِ مملکت و دغدغه‌مندان حجاب می‌خندند. از سوی دیگر، چنان در واکنش‌های‌شان تأخیری و بی‌ربط و غیرحرفه‌ای و خالی از ظرافتند که پیش افکار عمومی بدهکار می‌شوند. نمونه‌اش واکنش به رفتار مفتضحِ دو سالمند در صحنه جشنواره فجر؛ که با یک تذکر رسانه‌ای به‌هنگام، می‌توانست نمایشی از رأفت همراه با حساسیت دستگاه، نسبت به شئونات و عرف باشد، اما تبدیل شد به برگ برنده‌ای در دست خطاکاران. البته چه‌بسا هیچ‌یک از این اقدامات، به اندازۀ ضعف دستگاه قضا در اطلاع‌رسانی درباره اقدامات مفیدش در این عرصه، محرک بسترهای آسیب‌زا نبوده باشد. ۴. رئیس دولت هم که به امید کسب رأی هنجارشکنان، شعار لغو برخورد با آنان را داده بود، آشکارا در مقابل قانون ایستاد و گفت که آن را اجرا نمیکند. مسئول فرهنگی‌اش برهنگی یک زن رقاصه در شهر مقدس قم را تأیید می‌کند و آنچنان برخورد با او خردمندانه است که او در گام‌بعدی‌اش، فردی باسابقۀ حمایت از جنبش فواحش را که تصاویر دختر مکشفه‌اش را نیز حراج کرده، به‌عنوان معاون خود دعوت می‌کند و آب از آب تکان نمی‌خورد. بسته اقدامات فرهنگی دولت علیه حجاب هر روز کامل و کامل‌تر می‌شود. همین بس که برهنگی در لائیک‌ترین ممالک دنیا جریمه‌های سنگین دارد؛ اما هر روز در گوشه‌ای از ام‌القری شیعه، زنی پیش چشم پیر و جوان و کودک، لخت مادرزاد می‌شود و با بهانه دیوانگی، هیچ برخوردی با او نمی‌شود و افکار عمومی در شوک و ابهام می‌مانند. ۵. باید دانست که ارادۀ پیوست مقولۀ حجاب به امنیت سیاسی حکومت، عامدانه و برنامه‌ریزی‌شده و در جهت القای حس قفل‌شدگی برای نظام بود و این چرخۀ خطرناکی است که به حجاب اکتفا نخواهد کرد. اما اکنون، روسری‌هایی که بعد از دو سال هنوز دور گردن یا درون کیف‌ها هستند، نشان می‌دهند حل این مشکل با ترکیبی از تذکّر پلیسی، بازدارندگیِ قضایی و حمایت از آمران و ناهیان، به‌عنوان بازوی فرهنگی ممکن بود و هست. آنچه امروز راه‌گشای این گرۀ کور است، مطالبۀ نخبگانی‌ایست که پیوست مردمی و رسانه‌ای بیاید. نه چند گعدۀ کوچک از کف میدان که با روایت ناقص و بعضاً اشتباه از کمیّت دغدغه‌مندان حجاب، به اصل مسئله، آسیب جبران‌ناپذیری وارد نماید. باید حلقه‌های میانی وارد میدان مطالبه‌گری شوند و همز‌مان، خیل وسیع مطالبه عمومی را جهت‌دهی کرده و به منصه ظهور برسانند، و هم با استفاده از آن مسئولین را وادار به توجه عملی به این مطالبات نمایند. https://eitaa.com/Najvayeqalam_Mahmoudian