قاضی محسن اختیاری مسئول پرونده: تاکنون برای دادسرا محرز نشده که انگیزه قتل حمیدرضا رجب زاده شخصی و فردی بوده است. منبع تابناک

نه‌تنها «جسد لیبرال دموکراسی»، بلکه جسد تمدن و انسانیت مدرن زیر خرابه‌های غزه مدفون شده است: این نمایشِ دهشتناکِ بربریتِ مدرن است.

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم تبریک میگم میلاد پیامبر عظم الشان و امام صادق ع را محضر شریف شما مخاطبین

چرا دلار گران میشه؟

وفاق با کسانی که سخنان و خطوط سازمان منافقین را تکرار می کنند معنی دارد؟

«دختر ۱۶ ساله کلاس دهمی که فکر میکرد به خاطر کیست پریودیش عقب افتاده ولی بعدا میره تست میده و میبینه خیلی وقته حامله شده و دوست پسرش هم تنهاش گذاشته.»

این خبری است که در برخی خبرگزاری‌ها منتشر شده است: دختری ۱۶ ساله درگیر رابطه‌ای خارج از چارچوب ازدواج شده، باردار شده و پس از فرار طرف مقابل، اکنون با اضطراب و نگرانی درباره آینده خود مواجه است؛ آینده‌ای که ظاهراً هیچ‌کس نمی‌داند چگونه رقم خواهد خورد. این ماجرا را نباید صرفاً یک «خطای فردی» دید. پشت چنین اتفاقاتی، مجموعه‌ای از عوامل خانوادگی، تربیتی، فرهنگی و اجتماعی قرار دارد که اگر به‌درستی شناخته و مدیریت نشوند، می‌توانند به آسیب‌های فردی و اجتماعی گسترده‌تری منجر شوند. در دوره پهلوی، محله شهرنو به یکی از نمادهای آشکار آسیب‌های جنسی و اجتماعی تبدیل شده بود؛ جایی که فقر، استثمار جنسی، اعتیاد، بیماری‌های مقاربتی و فروپاشی خانواده در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند و بسیاری از زنان و دختران قربانی، سرنوشت تلخی پیدا می‌کردند. اما مسئله امروز شکل متفاوتی دارد. نباید وضعیت امروز را عیناً با شهرنو مقایسه کرد؛ با این حال، می‌توان از «شهرنویی‌شدن بخشی از فرهنگ روابط» سخن گفت؛ یعنی عادی‌شدن تدریجی روابط جنسی خارج از چارچوب خانواده، گسترش روابط عاطفی و جنسی بی‌ضابطه، شکل‌گیری اکیپ‌های مختلط دوستی، کاهش قبح برخی رفتارها و در نهایت مواجهه بخشی از جوانان با پیامدهایی همچون بارداری ناخواسته، بیماری‌های مقاربتی، آسیب‌های روانی، فروپاشی روابط و گاه ترک مسئولیت از سوی یکی از طرفین. از منظر آموزه‌های اسلامی، مسئله فقط ممنوعیت یک رفتار جنسی نیست. خانواده، عفاف، مسئولیت‌پذیری و حفظ کرامت انسان، مجموعه‌ای به‌هم‌پیوسته‌اند. اسلام برای روابط زن و مرد چارچوبی قرار داده تا غریزه جنسی از مسئولیت، تعهد و حقوق متقابل جدا نشود. از منظر جامعه‌شناختی نیز نمی‌توان صرفاً با سرزنش فرد آسیب‌دیده مسئله را حل کرد. وقتی آموزش، نظارت خانواده، سواد رسانه‌ای، تربیت جنسی متناسب با فرهنگ جامعه و حمایت اجتماعی کافی نباشد، بخشی از نوجوانان اطلاعات و الگوهای رفتاری خود را از فضای مجازی و فرهنگ عامه دریافت می‌کنند؛ در حالی که ممکن است آمادگی شناختی و عاطفی لازم برای پیامدهای تصمیمات خود را نداشته باشند. اینجاست که یک پرسش جدی مطرح می‌شود: چرا درباره این آسیب‌ها، آموزش و گفت‌وگوی عمومیِ مسئولانه و علمی به اندازه کافی وجود ندارد؟ چرا رسانه‌ها، مدارس، خانواده‌ها و نهادهای فرهنگی درباره پیامدهای روابط جنسی خارج از چارچوب خانواده، بیماری‌های مقاربتی، بارداری ناخواسته، مسئولیت‌پذیری عاطفی و حقوق کودکان و نوجوانان آموزش مؤثر ارائه نمی‌کنند؟ سکوت در برابر آسیب اجتماعی، آن را از بین نمی‌برد؛ فقط امکان پیشگیری را کاهش می‌دهد. جامعه دینی قرار نیست با نادیده گرفتن واقعیت‌های اجتماعی از ارزش‌های خود دفاع کند. اتفاقاً اگر عفاف و خانواده برای ما ارزش است، باید درباره عواملی که این ارزش‌ها را تهدید می‌کنند، صریح، عالمانه و مسئولانه سخن بگوییم. و مهم‌تر از همه، در مواجهه با نوجوانی که گرفتار چنین وضعیتی شده، نباید فقط از «گناه» سخن گفت و از انسان غافل شد. نوجوان نیازمند حمایت، مشاوره، امنیت، آموزش و پذیرش مسئولیت از سوی بزرگسالان و نهادهای مسئول است. مسئله اصلی این است: به جای آنکه بعد از وقوع آسیب، فقط به سرزنش قربانی بپردازیم، چرا برای پیشگیری از آن کاری نمی‌کنیم؟ اگر خانواده، مدرسه، رسانه و نهادهای فرهنگی هرکدام سهم خود را در تربیت، آگاهی‌بخشی و پیشگیری ایفا نکنند، نمی‌توان انتظار داشت نوجوانان در خلأ تربیتی و رسانه‌ای، به‌تنهایی در برابر همه فشارهای فرهنگی و جنسی امروز تصمیم‌های درست بگیرند. این یک مسئله فرهنگی واقعی است؛ و مواجهه با مسائل واقعی، با انکار و سکوت ممکن نیست. ✍دانیال عبدی

عوامل تحریک جنسی به شدت زیاده، مهمترین عامل همین گوشی موبایل است که بعد از کرونا بدست نوجوان ها افتاده، پدرمادر ها نظارت نمی‌کنند روی ارتباطات فرزندان، اونها رو آزاد می‌گذارند، نتیجه ازادی بیش از حد هم بدبختی خانواده ها و اون نوجوان است

اینکه یک عملیات ضد ملی گسترده رسانه‌ای از درون دولت و افراطی‌های غربگرا مبنی بر مذمت و توقف غنی سازی در حال اجرا است و سخنان مریم رجوی تکرار می‌شود، جای بسی تاسف دارد، امیدواریم نهادهای امنیتی منشاء و طراحان اصلی این عملیات احمقانه رسانه‌ای را کشف و شناسایی کنند.

نفوذ چگونه رقم می‌خورد؟! سندی که اخیراً توسط مکس بلومنتال، وبلاگ‌نویس مشهور آمریکایی و پسر سیدنی بلومنتال، روزنامه‌نگار و مشاور سابق دولت بیل کلینتون، منتشر شده، افشا کرده است که مسیح علینژاد از سال ۲۰۰۹، یعنی ۱۳۸۸، جذب CIA شده و از این نهاد امنیتی و اطلاعاتی آمریکا حقوق دریافت می‌کرده است. اما نکته قابل تأمل، سخنان خود علینژاد درباره اسناد و اطلاعاتی است که از داخل ایران، توسط برخی عناصر سیاسی، برای او ارسال می‌شده است. یکی از این افراد، معصومه ابتکار است. علینژاد در این ویدئو می‌گوید ابتکار در سال ۸۸، اطلاعاتی درباره خانواده‌های کشته‌شدگان، پس از دیدار با آنها، برای او ارسال می‌کرده است. این موضوع را نمی‌توان صرفاً یک تبادل عادی اطلاعات تلقی کرد؛ شخصیتی سیاسی که روزگاری از تسخیرکنندگان سفارت آمریکا بود، اطلاعاتی از فضای حساس آن روزها را در اختیار فردی قرار می‌داد که با CIA همکاری داشته و این اطلاعات نیز می‌توانسته در اختیار رسانه‌های دیگر قرار گیرد. شبکه نفوذ دقیقاً از همین مسیر عمل می‌کند: انتقال تدریجی اطلاعات از منابع داخلی به بازیگران بیرونی و تبدیل آن به داده قابل استفاده در یک پروژه کلان. احتمالاً ابتکار از ارتباطات پشت‌پرده علینژاد و کارکرد نهایی این اطلاعات مطلع نبوده؛ در هر صورت، طرف مقابل توانسته به هدف خود، یعنی دسترسی به اطلاعات خاص و بهره‌برداری از آن در راستای پروژه خود، دست پیدا کند. ✍دانیال عبدی

فعلا عموی عزیز مردم ونزوئلا کل نفت اونجا رو تصاحب کرد!