امشب بالای سر مزار شهید موسوی گریه کردم

🔴 میدل ایست مانیتور: جنگ برای جلوگیری از بمب اتم، ممکن است ایران را به سمت بمب اتمی سوق دهد در مقاله‌ای که ۲۷ اوت ۲۰۲۶ در Middle East Monitor منتشر شده، «جُنید اس. احمد» استدلال می‌کند که سیاست فشار و حمله نظامی علیه ایران می‌تواند نتیجه‌ای معکوس داشته باشد. نویسنده تأکید می‌کند که هیچ مدرک تأییدشده‌ای مبنی بر تصمیم سیاسی ایران برای ساخت سلاح هسته‌ای وجود ندارد؛ اما شرایط راهبردی ایران در حال تغییر است. به نوشته او، وقتی کشوری در چارچوب NPT باقی می‌ماند، تحت بازرسی قرار دارد و از سلاح هسته‌ای برخوردار نیست، اما همچنان هدف حمله نظامی قرار می‌گیرد، ممکن است به این نتیجه برسد که برای تضمین بقای خود به بازدارندگی هسته‌ای نیاز دارد. مقاله برای توضیح این استدلال، تجربه لیبی و کره شمالی را مقایسه می‌کند و می‌نویسد: لیبی برنامه‌های راهبردی خود را کنار گذاشت و قذافی سرنگون و کشته شد؛ در مقابل، کره شمالی سلاح هسته‌ای ساخت و با وجود تحریم‌ها، از حمله نظامی برای تغییر رژیم در امان ماند. نویسنده هشدار می‌دهد که چنین وضعیتی می‌تواند یک مسابقه خطرناک هسته‌ای در خاورمیانه ایجاد کند؛ از جمله با افزایش انگیزه عربستان، ترکیه و مصر برای بازنگری در گزینه‌های هسته‌ای خود. جمع‌بندی مقاله: اگر هدف واقعاً جلوگیری از اشاعه هسته‌ای است، بمباران و فشار نظامی ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد و به جای جلوگیری از بمب، انگیزه دستیابی به آن را افزایش دهد. «راستی‌آزمایی جایگزین اعتماد است؛ بمباران جایگزین راستی‌آزمایی است.» 🔗 Middle East Monitor | 27 August 2026

مرشایمر: ترامپ ناامید به دنبال استفاده از سلاح‌های هسته‌ای است جان مرشایمر، اندیشمند روابط بین‌الملل: 🔹تا جایی که از اسناد منتشرشده عمومی می‌توان فهمید، این رئیس‌جمهور ترامپ است که ناامید است و تمایل دارد استفاده از سلاح‌های هسته‌ای را به عنوان راهی برای حل مشکل خود مطرح کند. 🔹همه گزارش‌ها می‌گویند که مشاوران او به شدت مخالف این موضوع هستند و این به ویژه در مورد ژنرال کین صادق است. 🔹برای من منطقی است که ترامپ این احتمال را مطرح کند و مشاورانش هیچ علاقه‌ای به آن نداشته باشند؛ ترامپ ناامید است و فقط به دنبال یک فرمول جادویی است و تمایل دارد فکر کند که سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی آن را حل خواهند کرد. 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

اصلاح‌طلبان در قبال نظام سیاسی حاکم یک موضع دوگانه دارند: - در زمان‌های دوری از قدرت با ایجاد نافرمانی مدنی همچون سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۴۰۱ سعی در تضعیف قدرت موجود دارند. - در زمان حضور در قدرت با ایجاد "دولت تمام‌شده"(Failed state) سعی در ایجاد بحران جهت تغییرات کلان سیستمی را دارند. ✍سید نیما موسوی

🔴یاسمین پهلوی استوری گذاشته: «ژاپن دو بار بمب اتم خورد، پیشرفته و مدرن شد»! 🔹‌هاربانو رسماً داره جنایت اتمی رو هم برای ایران سفیدشویی و عادی‌سازی می‌کنه؛ با این منطق که اول با خاک یکسان شید، بعداً ما از آمریکا میایم آباد میکنیم!

🛑 منشه امیر، جاسوس و سخنگوی موساد: برنامه‌هایی برای راه‌اندازی دوباره آشوب‌های خیابانی در دست اقدام داریم! 🌐 رصد فوری 🆔 @rasadfori

ترامپ در مصاحبه امروز: من نیازی به امضا روی یک تکه کاغذ ندارم وزیرخارجه آمریکا هم چند هفته پیش از همین اصطلاح یک تکه کاغد برای تفاهم‌نامه استفاده کرده بود. در زمان امضای تفاهم‌نامه دولت ترامپ تحت فشار جدی سیاسی و اقتصادی بود و برای رهایی خود متنی را نوشت که می‌دانست اجرا نخواهد کرد. اینکه ترامپ نه برای امضای خود و نه برای امضای طرف مقابل ارزشی قائل نیست جای تعجب ندارد. جای تعجب اینجاست که برخی مقامات ارشد ما این تفاهم‌نامه را جدی گرفته‌اند، آن را سند افتخار می‌دانند، و منتظرند ترامپ به آن یا چیزی شبیه آن برگردد. دولت آمریکا هم مشغول استفاده از این فرصت برای تجهیز دوباره خود است. ✍🏻 فواد ایزدی 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

شهید مطهری(ره): رفتار ملایم پیامبر(ص) در مسائل شخصی بود، اما در مسائل اصولی و حاکمیتی باصلابت و انعطاف ناپذیر بود. شیخ شبانی

🔴 وال‌استریت ژورنال: ژاپن بودجه دفاعی بی‌سابقه ۵۶ میلیارد دلاری را در نظر دارد ▪️ ژاپن برای سال مالی ۲۰۲۷ بودجه رکوردشکن ۸.۹ تریلیون ین درخواست کرده و بخش مهمی از آن را به هوش مصنوعی، پهپادهای کم‌هزینه، موشک‌های مافوق‌صوت و مقابله با «جنگ شناختی» اختصاص داده است. ▪️ این برنامه نشان می‌دهد توکیو در حال تغییر ساختار دفاعی خود متناسب با جنگ‌های پهپادی و هوش‌محور و تقویت توان مقابله با تهدیدات چین، کره شمالی و روسیه است. ✍بودجه نظامی ژاپن از کل بودجه مملکت ما بیشتر است. لعنت خدا با استحاله طلبان و کودتاگرانی که می‌گفتند ژاپن بخاطر کنار گذاشتن بودجه نظامی پیشرفت کرد و با این دروغ میخواستند مملکت را مقابل دشمن خلع سلاح کنند.... 🔴 #بیداری_ملت 👇 @bidariymelat

🔍 آسیب‌شناسی رفتار شناختی در فضای مجازی؛ از سوگیری منفی تا فرصت جنگ شناختی مقدمه فضای مجازی امروز، صرفاً بستری برای تبادل اطلاعات نیست؛ میدانی است که در آن الگوهای رفتاری و شناختی کاربران، خواسته یا ناخواسته، می‌تواند به متغیری در معادله‌ی جنگ شناختی تبدیل شود. در این یادداشت، دو الگوی رفتاری پرتکرار در گروه‌ها و صفحات مجازی را از منظر علوم شناختی و حکمرانی فضای مجازی بررسی می‌کنیم: نخست، واکنش‌های بدبینانه و بدون راهکار نسبت به رویدادها؛ دوم، خودنمایی مکرر در قالب اظهارنظر یا فعال‌گری. هدف، نه قضاوت اخلاقی درباره‌ی افراد، بلکه شناخت مکانیسم‌هایی است که این الگوها را تقویت می‌کند و می‌تواند بستر بهره‌برداری دشمن در عملیات روانی قرار گیرد. ۱. سوگیری منفی؛ آسیب‌پذیری شناختی مشترک همه‌ی کاربران مغز انسان به‌واسطه‌ی میراث تکاملی، نسبت به محرک‌های تهدیدآمیز حساسیت بیشتری دارد. این ویژگی که در ادبیات علمی «سوگیری منفی» نامیده می‌شود، باعث می‌شود محتوای منفی سریع‌تر دیده، بیشتر به اشتراک گذاشته و عمیق‌تر پردازش شود. پژوهش‌های اخیر (از جمله مطالعه‌ای در MIT، ۲۰۲۴) نشان داده‌اند مواجهه با محتوای منفی آنلاین، نه‌تنها خلق فرد را تنزل می‌دهد، بلکه او را به جست‌وجوی محتوای منفی‌تر سوق می‌دهد؛ یک چرخه‌ی خودتقویت‌شونده که از منظر جنگ شناختی، دقیقاً همان «دریچه‌ی نفوذ» است که یک عملیات روانی هدفمند می‌تواند از آن بهره‌برداری کند. ۲. پاداش الگوریتمی خشم؛ وقتی پلتفرم «غر زدن» را تقویت می‌کند پژوهش‌های میدانی روی میلیون‌ها تعامل کاربری نشان داده‌اند که بازخورد اجتماعی (لایک، بازنشر) به‌طور نظام‌مند بیان خشم را در طول زمان افزایش می‌دهد و کاربران به‌مرور، لحن خود را با هنجار غالب گروهشان تنظیم می‌کنند. نتیجه، به‌جای انتقاد راهگشا، بازتولید مکرر شکایت بدون افق حل مسئله است — الگویی که در ادبیات روان‌شناسی به «شکایت مخرب در برابر شکایت سازنده» شناخته می‌شود. این خشم بدون مسیر، از نگاه حکمرانی فضای مجازی، سرمایه‌ی رایگانی است که بدون هیچ هزینه‌ای در اختیار جریان‌های تفرقه‌افکن قرار می‌گیرد؛ کافی است یک روایت بیرونی این خشم پراکنده را جهت‌دهی کند. ۳. خودنمایی در پوششِ اظهارنظر؛ فروپاشی مرز مخاطب مفهوم «فروپاشی بافتار» (Context Collapse) در مطالعات رسانه توضیح می‌دهد که در فضای مجازی، مرز میان مخاطب خصوصی و عمومی از بین می‌رود و برخی کاربران برای دیده‌شدن، نسخه‌ای اغراق‌شده یا نمایشی از خود می‌سازند. وقتی این نیاز به دیده‌شدن در قالب «دغدغه‌مندی» یا «فعال‌گری» بازتولید می‌شود، مرز میان نقد واقعی و خودتبلیغی محو می‌شود. از منظر جنگ شناختی، این نوع کنشگری نمایشی، اعتبار گفتمان انتقادی واقعی را نیز فرسایش می‌دهد و فضا را برای بی‌اعتمادی عمومی نسبت به هرگونه صدای منتقد آماده می‌کند. ۴. چرا این الگوها اهمیت امنیتی دارند؟ هیچ‌کدام از این رفتارها ذاتاً «همکاری آگاهانه» با جریان معاند نیست؛ اما از منظر حکمرانی فضای مجازی، تجمیع این رفتارها یک محیط شناختی می‌سازد که در آن، بی‌اعتمادی، خستگی روانی و قطبی‌شدن گفتمان به‌شکل طبیعی رشد می‌کند — همان بستری که عملیات روانی رقیب برای اثرگذاری به آن نیاز دارد. به بیان دیگر، مسئله اصلی «افراد» نیستند، بلکه فقدان یک معماری گفتمانی سالم در فضای مجازی است که به‌طور ناخواسته این آسیب‌پذیری را تشدید می‌کند. راهکارهای حکمرانی و مصونیت‌سازی شناختی به‌جای تمرکز بر «مواجهه» با افراد، رویکرد مؤثرتر، طراحی زیرساخت گفتمانی و آموزشی است: سواد رسانه‌ای شناختی: آموزش عمومی برای تشخیص تفاوت میان نقد راهگشا و شکایت بدون افق حل، و آگاهی از مکانیسم پاداش الگوریتمی خشم. تقویت گفتمان راهکارمحور: ایجاد پلتفرم‌ها و رویه‌های تشویقی (نه سرکوبی) برای محتوایی که نقد را با پیشنهاد راه‌حل همراه می‌کند. شفافیت الگوریتمی: سیاست‌گذاری برای کاهش تقویت مصنوعی محتوای خشم‌محور و نمایشی در فید کاربران. مصون‌سازی گفتمان عمومی در برابر بهره‌برداری بیرونی: پایش تحلیلی (نه پلیسی) روایت‌هایی که تلاش دارند این بدبینی پراکنده را جهت‌دهی کنند و تبدیل به روایت‌های سازمان‌یافته سازند. تقویت اعتماد نهادی از مسیر پاسخ‌گویی: بخش مهمی از بدبینی، واکنش به کمبود پاسخ‌گویی واقعی است؛ تقویت کانال‌های پاسخ‌گویی رسمی، از تقویت روایت رسانه‌ای مؤثرتر است. جمع‌بندی آسیب‌شناسی این رفتارها نباید به برچسب‌زنی به شهروندان بینجامد؛ رویکرد درست، شناخت مکانیسم‌های شناختی و الگوریتمی‌ای است که این الگوها را تغذیه می‌کند و طراحی سیاست‌های حکمرانی برای کاهش آسیب‌پذیری جمعی در برابر بهره‌برداری بیرونی از آن. ✍🏻 دکتر سیدمهدی رفیعی‌راد 🎯 زاویه پنهان | Hidden Angle ----------------------------------- 🆔️ @DrRafieerad

آدم وقتی پیر میشه جسما و فکرا افول میکنه .

کاش آن شب را نمی آمد سحر کاش گم میشد در راه، پیک بد خبر ای عجب کان شب سحر شد، اما به ما تیره روزی آمد و شام دگر