کمی زندگی کن میان این همه هیاهو . .

-

ز مردم دل بکن یاد خدا کن خدا را وقت تنهایی صدا کن در آن حالت که اشکت می‌چکد گرم غنیمت دان و ما را هم دعا کن . . .

«اَنْتَ کَهْفٖی»

در زندگی لحظاتی فرا می‌رسد که مرگ به دور عزیزانت پرسه می‌زند. هرقدر هم که او را در آغوش بگیری، به گوشه ای بکشانی، تو را پس می زند. صیاد قابلیست و ماهی نشان کرده‌ی خود را می‌خواهد. این مرگ، این دیوانه‌ نمی‌داند که با گرفتن یک جان، چند جان را می کُشد. بدبختی بزرگیست، در آغوش گرفتن مرگی که تو را پس می زند.

«اَنتِ لي، عانِقیني.» تو برای منی، مرا در آغوش بگیر.

کمی زیبایی بشنویم . .

‌در وفای تو چنانم که اگر خاک شوم آید از تربت من بوی وفاداری دل . .

-

چقدر مشغولم که از من یک منِ بهتر به بار آید!

-

نه تو می‌مانی، نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت غصه هم خواهد رفت آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند - سهراب سپهری