بهارَك.
«من و دوستانم در حزب توده و نیز در آکادمی علوم شوروی از آثار استاد مطهری استفاده فراوانی می کردیم» و
شما ببینید شهید مطهری کی بودن که طبری میگه دلایلی برای مارکسیست میآورد که ما به ذهنمون نرسیده بود! 😂
یعنی قشنگگگگ دیگه هرچی استدلال میشده میآوردن که هیچ بهونهای نباشه، بعدش نقد میکردن 😌
تازه سرچ بزنید طبری گفته اگه ماها یکی مثل مطهری داشتیم از دستش نمیدادیم، اما خب ما قدر نمیدونیم دیگه =)))
از این دست صحبتها زیاده..
حالا گرفتین چرا رهبر شهید تأکید داشتن
به مطالعه کتب شهید مطهری؟!
بسم الله.. اپ هم دارن راحت همه کتاباشونم رایگانه، برید بخونید 💗
اگه خودخوان میخواید جلو برید بگید سیری که از یکی از اساتید تجربهدار گرفتم رو براتون بفرستم🌱
در نهایت یه صلوات هدیه کنید به استاد شهید مرتضی مطهری و اگر صحبت و نظری هم داشتین توی ناشناس بگید ✨
بهارَك.
ده باره میخوام بخوابم هربار یه چیزی میشه. توصیهی من به همه دانشجوها اینه که تا میتونید واحد زیاد ب
حرص خوردن برای یه لحظمه.
باورتون میشه قانون دانشگاه یه چیزه ولی بخش خواهران خلاف قانون عمل میکنن؟ میگم خب چرا درستش نمیکنید، مردی میگه اگه ما بهشون بگیم میگن چرا شما تو بخش خواهران دخالت کردین؛ انگار سر و کار ما با بچههای کوچیک لجبازه:)))))))
بعضی آنلاینشاپهای لوازم آرایشی شورش رو درآوردن؛ دقیقاً چرا باید یه پودر فیکس به من شخصیت بده؟ خدا شفاتون بده 😐
راستش رو بگم امروز حالم خوب نبود، به سختی تازه ساعت سه بعدازظهر تونستم از زیر پتو پا شم، روتین پوستیمو انجام بدم، آماده بشم و برم جلسه.. اما بعد از جلسه همه چی متفاوت شد، همیشه ازشون انرژی میگیرم:)
از لحاظ روحی نیاز دارم به یه دورهٔ تشکیلاتی، از همونایی که هی باید بدویی تا مطالب اساتید رو ار دست ندی، همونا که شبا تا صبح با دوستات بحث میکنید و کرسی دارید، همونا که صبحش با لگد به زور همدیگه رو بیدار میکنید، همونا که بعدش فول انرژی میشین:)
کارای شل و ول و رها اذیتم میکنن، من دلم تنگ شده برا کار منظم تشکیلاتی، حتی واسه سختگیریا و حرص خوردنا و تجمعها..
میشه اگه میشناسید معرفی کنید؟
بهارَك.
از لحاظ روحی نیاز دارم به یه دورهٔ تشکیلاتی، از همونایی که هی باید بدویی تا مطالب اساتید رو ار دست ن
اخیراً حتی کتاب جونداری هم نخوندم.
یه عالمه کتاب داریم توی خونه اما نمیدونم چرا دیگه هیچ کدوم جالب به نظر نمیان.. از اون کتابا میخوام که بِکْرَن و یه سره تا صبح هفتصد صفحهشون رو میخوندم.
من مریض شدم؟
دلم یه جمع قوی میخواد
همهی اینا بهانه است بچهها..
این ماه رسماً فارغ التحصیل میشم
و دلم برای جمعهای دانشجویی تنگ شده.
کاش خدا تافت میزد به سال اول دانشجوییم.
چقدر پربرکت بود اون سال، چقدر حسهای نابی رو تجربه کردم که هیچ وقت تکرار نمیشن..
دلم برای شبای توی تاریکی دانشگاه که از ترس جن دیدن جیغ میزدیمم تنگ شده.
شبِ قبل از اولین راهیان نور، اون جمعِ حقیقتاً تکرارنشدنی. جمعی که خدا به هرکدومشون عجیب نظر کرد و منم وصلهٔ ناجورشون بودم..
همه خاطرات دارن توی سرم تکرار میشن:)