بدون صبر و مقاوت نمیتونیم به زندگی بهتر برسیم! و ما برای این زندگی بهتر نیاز داریم به صبرِ اجتماعی، صبرِ شخصی کافی نیست! صبرِ درست و زیبا اینه که اصلا ناراحت نشی، نه اینکه ناراحت بشی ولی ناراحتیت رو کنترل کنی! ما باید بجای فرار از رنج ها، مقاومتمون رو ببریم بالا.
اینا رو گوشه ذهنتون داشته باشید.
ببینید اینو باید بدونیم که برای زندگی بهترمون یه برنامه از جانب خداوند به ما عرضه شده به نام "دین" .
ویژگی اول مربوط میشه به "مثبتنگری"
دومی مربوط میشه به "نظم یافتن"
سومی که ما الان باهاش کار داریم میشه "مقاومت، صبر و استقامت"
صبر و استقامت ویژگییه که واقعا آدم همه جا نیاز داره، اینو اینجا میگم بدونید، امکان نداره! امکان نداره بدون مقاومت و صبر بتونید زندگی کنید! اصلا خدا جوری این دنیا رو طراحی کرده که فقط با صبر و استقاومت بتونید به چیزی برسید!
این یه قاعده است! یه قاعده ای که انسان تجربی هم بهش دست یافته!
خوب بفهمیدش!
امام صادق علیهالسلام از قول حضرت عیسی علیهالسلام میفرماید:
شما نمیتوانید به چیزهایی که دوست دارید برسید، مگر با صبر کردن بر چیزهایی که خوشتان نمیآید؛ و دنیا طوری طراحی شده که اگر میخواهید به دوستداشتنی خود برسید، باید صبر کنید.
پرانتز باز: روایات و احادیثی که میفرستم همه دارای سند هستند، منتها به دلیل طولانی شدن متن دیگه اشاره نمیکنیم بهشون. اگر عزیزی سند خواستند پیوی درخدمتم.
حالا بی صبری چجوری خودش رو به ما نشون میده؟ از کجا بفهمم بی صبرم؟
بی صبری اول به شکل "ناراحتی" خودشو نشون میده!
پس صبر اصلی و زیبا اون صبریه که اصلا به مرحله ناراحتی نرسه! نه اینکه ناراحت بشیم بعد اون ناراحتیه رو کنترل کنیم!
خیلی دیدیم که بعضیا ناراحت میشن بعد میخوان ناراحتیشون رو کنترل کنن، اینا اگر هم بتونن ناراحتیشون رو کنترل کنن بازم نصف صبر رو انجام ندادن و نصف تحمل رو نداشتن، چون بعد از ناراحتی دست به کار شدن و میخوان ناراحتی شون رو بروز ندن!
درستش اینه که اصلا ناراحت نشی رفیق! اگه صبر و مقاومت خودت رو بالا برده باشی، به جایی میرسی که اصلا دیگه ناراحت نمیشی! یعنی تمرین میکنی که در مقابل ضربات دیگران مقاومت کنی و بدنت اصلا دردی نگیره!
نه اینکه بدن درد شدید بگیری بعد بخوای درمانش کنی!
برادرِ کوچک.
حالا بی صبری چجوری خودش رو به ما نشون میده؟ از کجا بفهمم بی صبرم؟ بی صبری اول به شکل "ناراحتی" خودشو
بعضیا هم فکر میکنن زرنگن مثلا از سختی ها فرار میکنن، یعنی چی؟ یعنی نق میزنن، گِله میکنن، ناله میکنن، رنج های خودشون رو به اسم درد دل به همه میگن (این خیلی مهمه، دقت کنید)
متاسفانه خیلی بینمون رایج شده بریم با یکی درد دل کنیم، نق بزنیم و درد های خودمون رو بهش بگیم! خیلی از این درد دل ها مقاومتِ ما رو کاهش میده و ما رو از زندگی خوب دور میکنه و این اصلا خوب نیست!!
من نمیخوام صددرصد درددل رو رد کنما! درددلی که موجب میشه مقاوت کاهش پیدا کنه آسیب میرسونه!!