مهم نیست چه‌کسی کشته. مهم نیست چطور کشته. مهم نیست چرا کشته. مهم اینه که همین‌ که می‌دونستی وقتی آدم‌ها بیان توی خیابون ممکنه به هر دلیلی و با دست هر کسی بمیرن، و از توی خیابون اومدن حتی غیرمستقیم حمایت کردی، یعنی توی اون مرگ شریکی. یعنی اون خونی که از سوراخ های گلوله روی بدن کشته‌ها شره کرده، فواره خونی که با ضربه چاقو بیرون جهیده، اون دستی که احتمالا آخرین ثانیه‌ها به هر چیزی برای یک نفس بیشتر چنگ زده، هیچوقت از زندگیت بیرون نمیرن. مثل وقتی که گوشه‌ی لباست به چیزی گیر می‌کنه و یهو متوقف میشی، چنگ می‌ندازن به زندگیت و اون خون تمام زندگیت رو شبیه یک بدن توی خودش می‌بلعه. اون دست دور گردنت حلقه می‌شه و خفه‌ات می‌کنه، اما نمی‌کشدت. برای تک‌تک ثانیه‌های زندگی‌ای که اون آدم‌ها می‌تونستن داشته باشن اما کشته‌شدن و تو یکی از میلیون‌ها دلیل‌ش بودی، به‌اندازه‌ی تک‌تک اون‌ ثانیه‌های از دست رفته زنده خواهی موند و در تک‌تک اون ثانیه‌ها زجر خواهی کشید. به اندازه‌ی تمام لبخند‌هایی که اون‌ها قرار بود بزنن زنده زنده میمیری. هیچوقت، هیچ حیات هدر شده‌ای، بی‌پاسخ نمی‌مونه. قول می‌دم.

برای آینده‌ی روشنی که پیش رو داشتن و تمام آرزوهایی که زیر خروارها خاکِ سرد رفتن. چشم‌های منتظر و آغوش‌های از دست رفته "زنده خواهی موند و در تک‌تک اون ثانیه‌ها زجر خواهی کشید".

شکر، شکر که امسال هم هلال ماه شعبان رو تو شب تولدتون دیدم و چشمام پر از شادی و شعف شد برای همچین شب‌های مبارک و تولدهایی مبارک‌تر.🤍

آقایِ امام حسین تولدتون مبارک‌مون. ممنون که بین تموم نبودن‌ها و نداشتن‌ها شما هستی.

بالاخره برف نشست. *لبخند پرانتزیای زیااااد

آقا برف چقدر باوقاره، بی‌صدا و ملیح می‌باره. تازه انقدر خوشگله انگار خدا همه جا پودر قند الک کرده.

*/

آدمای دانشگاه دارن ترسناک میشن.

یا شایدم تازه دارن روی ترسناک‌شون رو نشون میدن.