ستون‌های دود و صدای ممتد انفجار و آژیر خطر باعث میشه تنها سوال‌هایی که تو ذهنم رژه میره اینا باشه، اینجا؟ ایران؟ تهران؟ وطن؟ کاش دیگه آدما فراموش نکنن. کاش ما و تاریخ تمام این حوادث و حماسه‌های مردم رو ثبت و ضبط کنه.

🔹کریس ویلیامسون، یوتیوبر انگلیسی: استقامت خستگی‌ ناپذیر مردم ایران واقعا الهام‌بخش است. آنها در برابر نیروهای شر ایستاده‌اند و مقاومت می‌کنند برای جمهوری اسلامی ایران آرزوی پیروزی می‌کنیم. زنده‌ باد ایران @AkhbareFori

به محل اصابت‌ها که سر میزنی، در کل محله هیچکس نیست. همه رفته‌اند. کوچه پر از آوار و سنگ و خرده‌شیشه و خاک و اسباب خانه‌هاست. و پر از انسان‌های نیم‌جان و زخمی بر زمین. هیچکس نیست جز نیروهای ضروری امداد و یک دسته خاص؛ بسیجی‌ها! بسیجی‌های بیست،بیست‌ویک ساله همه‌جا هستند. بی‌واهمه. زبان روزه آوار برمیدارند و کف خیابان را تمیز می‌کنند و کمک صاحب‌خانه‌ها، اسباب سالم را از نابود شده‌ها جدا می‌کنند. باید باشی و ببینی که حتی زنان بی‌حجاب و دختران هودی‌پوش صاحب‌خانه، چطور کنار بچه‌بسیجی‌ها ایستاده‌اند و می‌گویند« داداش‌جان یه کمک به ما میدی؟» راستی، آن پسرهای لوس ماسک‌زده که کف خیابان و دانشگاه با دیدن دخترها شیر می‌شدند و درباره‌شان می‌نوشتید«شجاعت پسرهامون»، اینجا در دل خطر، نیستند. نیستند که شجاعتشان را نشان دهند. اینجا کنار مردم فقط مردهایی را می‌بینیم که یک‌ماه قبل درباره‌شان گفته شد «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایی»! «مهدی مولایی» https://eitaa.com/m_molaie110

: )

خدایا بی نتی بس. دلم میخواد برم خروش و بیداری مردم دنیا رو ببینم. خیلی وقته منتظر دیدن این صحنه‌ها از آزادگان جهانم.

درخواست تعجیل در ظهور «فردیه»، ولی راه رسیدن به این درخواست «جمعیه»، هیچ روشی‌ام به اثربخشی دعا و تضرعِ «دست جمعی» باهم و کنارِ همدیگه در مسجدها و خیابونها نیست.