خدایا بی نتی بس. دلم میخواد برم خروش و بیداری مردم دنیا رو ببینم. خیلی وقته منتظر دیدن این صحنه‌ها از آزادگان جهانم.

درخواست تعجیل در ظهور «فردیه»، ولی راه رسیدن به این درخواست «جمعیه»، هیچ روشی‌ام به اثربخشی دعا و تضرعِ «دست جمعی» باهم و کنارِ همدیگه در مسجدها و خیابونها نیست.

هواپیماها همچنان در آسمان تهران‌ مشغول بمباران‌اند و از چند جهت صدای مهیب انفجار می‌آید. اما مردم روی زمین سرد خیابانها نشسته‌اند و دستان دعا را به آسمان بلند کرده‌اند... شب عجیبی است. خدایا تقدیر این مردم را چگونه رقم خواهی زد؟ آنها چگونه باید تو را صدا بزنند و چه چیز را باید از تو بخواهند؟ یا سمیع... یا علیماً بذات الصدور... تاریخ را ورق بزن و آن تقدیر را که بیش از هزار سال است مؤمنین و مستضعفین انتظارش را می‌کشند، رقم بزن...

قراره در وصفتون همیشه صحبت کنم، داستان زندگیتونو لالایی شب‌های بچه‌هام میکنم. اینبار عکستونو قاب میکنم، میزارم گوشه اتاقم تا هربار که دلتنگتون شدم نگاهتون کنم، خیره بشم به لبخندتون و شاید از فراغتون دوباره بیشتر از قبل گریه کنم. احتمالا برمیگردم به قبل‌تر ها و سخنرانی‌هاتونو با دقت بیشتری گوش میکنم؛ مینویسم و الگوبرداری میکنم تا راهتون ادامه دار بمونه. اینبار هممون به مردم دنیا بیشتر از قبل نشونتون میدیم و با افتخار ازتون تعریف میکنیم و بهشون میگیم “ایشون آقای شجاع‌ ماست، کسی که برای هیچ‌کسی جز خدا سر خم نکرد.” از اینجا به بعد همه باید بدونن که شما اسطوره تکرار نشدنی تاریخِ ایران معاصر ما بودید.:”)

چاره نجف است؛ و آدم بی نجف، بی‌چاره است.

صبر چگونه می‌کنی، بر این همه جفا علی؟! بغض چگونه میخوری، یاد بده به ما علی...

میان دشمن و وطن ننگ بر آن که شک کند ننگ بر آن که خواسته، شمر به ما کمک کند *

آه امام اولین، بگو به منجی زمین، تمام دل‌شکستگان، منتظرند بعد از این... :))))