قودای من

زیبایی چشم‌ها ستودنیه.

او چو خورشید است اندر آسمان ای دل دیوانه در سینه بمان نه توانی سوی او تا عرش رفت نه چنین ماهی فرود آید از آن -هزار و یک شب

وقت گذروندن با بعضیا باعث میشه که برای چند ساعت از واقعیت فاصله بگیرم و این خوبه.

آدمیزاد<<<<<

استیون هاوکینگ می گفت:《هیچ چیز نمی تواند تا ابد وجود داشته باشد》روح و جسمش در آرامش باد، درست هم می‌گفت؛ هیچ چیز ابدی نیست، ما بی نهایت فانی هستیم، خودمان، احساساتمان، زمین‌مان، ستاره ای که بانی حیات ما شده و هزاران جسم و انسان‌های پیرامونمان. همه چیز آخر این داستان پایان می‌یابد، ولی انسان میل عجیبی به خوش‌بینی دارد؛ البته این انسان بدبخت چاره ای هم ندارد، اگر بخواهد شراب زندگی را دو جرعه خوش تر بنوشد، باید هم خوش‌بینی را پیش بگیرد. همه‌ی ما آخر تمام می شویم اما بگذارید شمعی که می‌سوزد به خوشی بسوزد نه به سوگ رفته ها و نیامده ها تمامش را باید در این شعر خیام دید که می‌گوید: خیام اگر ز باده مستی خوش باش با ماه رخی اگر نشستی خوش باش چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

-این آهنگ به شدت ایده‌آلمه.

چی تو فکر نویسنده بود که اینا رو فالین لاو نکرد؟💜 (حالا انگار واسه ما شیپرا فرقی میکنه.😏) -Buddy daddies