از هجوم نغمه‌ای بشکافت گور مغز من امشب: مرده‌ای را جان به رگ‌ها ریخت، پا شد از جا در میان سایه و روشن، بانگ زد بر من: مرا پنداشتی مرده و به خاک روزهای رفته بسپرده؟ لیک پندار تو بیهوده‌است: پیکر من مرگ را از خویش می‌راند. سرگذشت من به زهر لحظه‌های تلخ آلوده‌است. من به هر فرصت که یابم بر تو می‌تازم. شادیت را با عذاب آلوده می‌سازم. با خیالت می‌دهم پیوند تصویری که قرارت را کند در رنگ خود نابود. درد را با لذت آمی‌زد، در تپش‌هایت فرو ریزد. نقش‌های رفته را باز آورد با خود غبار آلود. مرده لب بربسته بود. چشم می‌لغزید بر یک طرح شوم. می‌تراوید از تن من درد. نغمه می‌آورد بر مغزم هجوم. -هشت کتاب، سهراب سپهری.

-حالا ریا نباشه ولی شما رفیقایی دارید که براتون بی‌مناسبت از این کارا بکنن؟🦧✨

چون بیش از حد صبوری، گمان کردند که هیچ چیز را احساس نمی‌کنی. -نجیب محفوظ

احساس میکنم باید برای هرکدوم از آدمای زندگیم یه نامه بنویسم و از تمام کارایی که برام کردن تشکر کنم و بعد از زندگیشون برم. به اندازه‌ی کافی براشون خوب نبودم🤡

*از سری نیازمندی‌ها -my fault

اگر تمام وقتایی که پری با کاراش حرصم میده رو فاکتور بگیریم، میتونم جزو بهترین تصمیمای زندگیم حسابش کنم چون انسانیت رو بلده و این برام رضایت بخشه.

-