ما فقط می‌خواستیم با هم باشیم. می‌خواستیم با هم تنها باشیم دیگر نمی‌خواستیم جایی باشیم که دیگران بودند. ما نیاز داشتیم جایی زندگی کنیم که کسی نباشد. جایی که فقط ما باشیم. ما تصمیم گرفته بودیم جایی زندگی کنیم، من و تو،‌ که در آن‌ تنها باشیم. دور بسیار دور از همه دیگران -کسی می‌آید، یون فوسه

نوبل ادبیات نوش جونت آقای فوسه

آلبرت اینشتین یه جا میگه: «مردی که می‌تواند در حین بوسیدن زنی زیبا بادقت و بی‌خطر رانندگی کند، آن توجهی که شایسته عمل بوسیدن است را ندارد.»

مشرق زمین، جهان سوم، جهان رویاها و آرزوهاست.

من فکر میکنم، ما باید در زندگی دیوانه بودن را یاد می گرفتیم. باید یاد می گرفتیم مثل دیوانه ها از هیچ چیز نترسیم و دست از تظاهر کردن برداریم. باید یاد می گرفتیم بلند پرواز باشیم و به کمترین ها قانع نشویم، به دنبال علایقمان برویم و اجازه ندهیم حسرتی بر دلمان بماند. کاش می دانستیم که نباید شادی ها را در لبخندی کوچک خلاصه کرد،بلکه باید آنها را فریاد زد.نباید به بغض ها اجازه بدهیم که گلویمان را بسوزانند بلکه باید هر از گاهی طعم اشک را تجربه کنیم. باید یاد می گرفتیم بی پروا دیوانه باشیم و از قضاوت و سرزنش شدن نترسیم. ما باید آنقدر عاقل می بودیم که دیوانگی را انتخاب کنیم.