بالاخره یک نفر باید گردن سرنوشت را بشکند؛ اگر هر از گاهی یک نفر، به سرنوشت دهن کجی نمی کرد، انسان، هنوز روی شاخه های درخت ها زندگی می کرد -جان اشتاین بک

من غمگین ترین انسان جهانم. جدی میگم. ولی کرانچی فلفلی هنوز تنده. کوچه‌باغ‌های شهریار هنوز بوی بارون و چمن میدن. الک بنجامین هنوز آهنگ میخونه. هندونه هنوز مزه‌ی بهشت میده. مجتبی شکوری هنوز پادکست ضبط میکنه. قطرهای دایره هنوز بی‌نهایت‌تان. و مردم هنوز اسم بچشون رو غزل میذارن.

پینتر آف د نایت تموم شد. بالاخره.

ولی خطم گوه بودا

بچه ها این ستیه

ستی دانش آموز رشته انسانیه

ستی میخواد نویسنده بشه

ستی صیقلی رو سیقلی مینویسه

بابا مال چهارصد و یکه سگ تو روت