وانمود کردن به اینکه زندگی‌اش یکی از هزاران سریال محبوبش است، شاید بزرگترین تفریحی بود که در دنیا یافت میشد. بستنی‌هایی که در راه مدرسه و زیر آن تابش بیشرمانه‌ی آفتاب روحشان را جلا می‌داد بخشی از زندگی بود. مدرسه برای او جای خوبی نبود اما کسانی که در مدرسه با آنها سر و کار داشت تمام سختی‌ها را دود میکرند. خیلی هم عالی. اما احمقانه ترین آرزوی زندگی‌اش این بود که روزی دعا کرد هیچوقت دبیرستان را ترک نکند، و روزی فهمید که طی یک بهم ریختگی کوانتومی ساده، هجده سال است که در دومین پاییز دبیرستان زندگی میکند. برای: https://eitaa.com/sister_march

دیشب یکی گفت نقاشی‌هامو بفرستم، و فکر کنم تو سال گذشته این یکی رو بیشتر از همه در قلبم جا داده‌ام. *خودمو کشیدم. بخندید اونجاتون رو پرچم میکنم.🌈

اینم بچه باحالیه

جامی یه جا میگه: «هیچ نُقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ.» پ.ن: از عبدالرحمان انتظار نداشتم

-سوال ازت عضو حیاتی بدن رو خواسته احمق. چرا اسم منو نوشتی؟

Pov: دعوا میشه، میرم تو اتاق، گوشیمو رو اون مبل خراب شده جا میذارم. *Fire came out from her nostrils*

ای دلبرِ ما، مباش بی‌دل بَرِ ما یک دلبر ما، بِهْ که دوصد دِل بَرِ ما نَه دلْ بَرِ ما، نه دلبر اَنْدَر بَرِ ما یا دل بَرِ ما فِرِست یا دلبرِ ما -ابوسعید ابوالخیر منبع: پری.

-

شخصی همه شب بر سر بیمار گریست چون صبح شد او بمرد و بیمار بزیست -سعدی