جامی یه جا میگه: «هیچ نُقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ.» پ.ن: از عبدالرحمان انتظار نداشتم

-سوال ازت عضو حیاتی بدن رو خواسته احمق. چرا اسم منو نوشتی؟

Pov: دعوا میشه، میرم تو اتاق، گوشیمو رو اون مبل خراب شده جا میذارم. *Fire came out from her nostrils*

ای دلبرِ ما، مباش بی‌دل بَرِ ما یک دلبر ما، بِهْ که دوصد دِل بَرِ ما نَه دلْ بَرِ ما، نه دلبر اَنْدَر بَرِ ما یا دل بَرِ ما فِرِست یا دلبرِ ما -ابوسعید ابوالخیر منبع: پری.

-

شخصی همه شب بر سر بیمار گریست چون صبح شد او بمرد و بیمار بزیست -سعدی

حسرتت را قورت بده و با خیال طمع بخواب.

دلم میخواد تابستون سال هشتاد و هشت باشه، و برای بار دویست هزارم توی روز سی‌دی تنها در خانه رو بذارم تو اون کامپیوتر زاقارت قدیمیمون، چوب شورم رو بخورم، از پنجره‌ی درب و داغونمون باد خنک بخوره تو صورتم و هیچ تصوری از اینکه چهارده سال بعد قراره تو چه جهنمی دست و پا بزنم نداشته باشم.

دلم میخواد بهار سال نود باشه، و برای یک میلیونیم بار بشینم پای کامپیوتر و رو صندلی چرخ داری که دیگه وجود نداره لم بدم و وول بخورم، و این بازیه رو تا ابد بازی کنم و هیچ تصوری نداشته باشم که دوازده سال بعد چجوری قراره پدرم دربیاد.