- آنقدر اشک هایت را فرو میخوری که کم کم حس می‌کنی مثل اسید چکه چکه از گلویت پایین می رود. _وارنر،ویرانم کن -

-روز102-

💠 ‌ ‌ ‌‌ ‏خودت را بساز تا آدمِ امنی شوی برایِ روزهایی که نمی‌شود به کسی پناه برد. کارل گوستاو یونگ

- ‏من اینجوریم که: ‏ مهربونم، مهربونم، مهربونم، یهو دیگه مهربون نیستم، میبخشم، میبخشم میبخشم، یهو دیگه نمیبخشم، اونجا که “یهو” اتفاق میفته شاهد بی‌احساس‌ترین ورژن من هستید. -

- ناراحتی هایی که گریه نشد، سر‌درد شد! -

- ‏نمی‌دانم چرا آدمیزاد تمایل دارد ‏وقتی چیزی را درک نمی‌کند بدی‌اش را بگوید. -

- خسته از تمام چیزهایی که در بیرون به پایان رسید اما در درون من ادامه یافت… -

-روز103-

- نوشته بود: «چقدر می‌تونستیم بگیم و بدونن ولی نگفتیم و رد شدیم.» -

- می‌گذره و می‌فهمی که چقدر نمی‌ارزید. -

📚کتاب:#هری_پاتر_حفره_اسرار_امیز 🤍جلد:دوم 👤نویسنده:جی.کی.رولینگ . . . . . . . . 🪐خلاصه کتاب: دومین کتاب از سری مجموعه های هری پاتر است. در واقع داستان از یک تابستان گرم، در یکی از خیابان های انگستان به نام پرایوت درایو شروع میشود که هری پاتر و دوستانش برای گذراندن دومین سال تحصیلی دوره جادوگری خود به مدرسه جادوگری به نام گوارتز می روند، که در آنجا هری پاتر با جن خانگی به اسم دابی رو به رو می شود. با ورودشان به گوارتز برای آن ها اتفاقات و حوادثی رخ می دهد که در ابتدا ناراحتی های جزئی به نظر می رسد، اما در واقع مشکل واقعی از آنجایی شروع می شود که یک فرد، یا یک چیزی شروع به آزار و اذیت کردن و تبدیل دانش آموزان به سنگ می کند.

- بله؛ دور افتادگی از آدم‌ هایی که دوست‌شان داری، شکلِ دیگری از مُردن است. -