- ‏ما همه زندگی را در دو، سه پيمانه از رنج و ترس در ميان خود تقسيم كرده بوديم. احمدرضا احمدی -

- من تو را بخاطرِ «نماندن» سرزنش نمی‌کنم؛ تو را بخاطر راهی که مرا ترک کردی سرزنش می‌کنم. من سزاوار یک خداحافظی مهربان‌تر بودم. -

- ما واقعا هنر کرده‌بودیم... ما هنر کرده‌بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم. ما هنر کرده‌بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم. ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم، می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم. -

- من همیشه عجول بودم؛ ترشی‌ها را قبل از اینکه وقتشان برسد می‌خوردم، لواشک‌ها را قبل از اینکه خشک شوند و میوه‌ها را قبل از اینکه برسند. من همیشه عجول بودم؛ برای زیستن عجله داشتم، برای عاشق بودن، رسیدن، داشتن. من مسیرهای قدم‌زده را دویده‌ام، بارهای چند باره را یک‌باره برداشته‌ام و یک‌سال را هزار سال و یک‌بار را هزار بار زیسته‌ام. من همیشه عجول بودم و همیشه خودم را نفس‌نفس زنان به مقصد می‌رساندم، آنقدر که گاهی از شدت خستگی، حوصله و توانِ ذوق کردن برای چیزی که در ازای به دست آوردنش تا پای جان جنگیده‌بودم را نداشتم! من همیشه عجول بودم و حالا پرم از مقصدهای ارزشمندی که مسیر رسیدنشان را به یاد ندارم و چیزی که به یاد می‌آورم این است که خیلی خسته شدم و خیلی دویدم و خیلی جنگیدم تا رسیدم. صرافیان -

- سکوت گاهی بهترین تحقیر است. -

https://abzarek.ir/service-p/msg/1694722 بهترین کتابی که خوندین چی بوده؟ آیا اصلا کتاب میخونید😂؟

- اونجا که فروغ فرخزاد میگه: تا دو چشمش به رخم حیران نیست به چه کار آیدم این زیبایی؟ بشکن این آینه را ای مادر.... حاصلم چیست ز خودآرایی؟ -

- صبر پرید از دلم، عقل گریخت از سرم تا به کجا کشد مرا مستی بی‌اَمانِ تو - مولانا | شـــعر -

- چشمی‌ به‌ رهت‌ دوخته‌ام باز‌ که‌ شاید بازآیی و برهانیم‌ از‌ چشم‌ به‌ راهی... - شهریار | شـــعر -

بعد امتحانات بریم این انیمه ببینیم. 🎬 Date A Live V

- In the end the most sufferings are given to people from hopes در نهایت از امیدواری ها بیشترین رنج ها نصیب ادمی می شود -