✨🪐Name:
#رویا_ها_به_حقیقت_می_پیوندند
#پارت :2
. . . . . . . . . . . .
سریع از پله ها پایین رفتم تا اینکه چیزی که دیدم قابل هضم نبود...
+سلام ایوا
سرم رو گرفتم بشدت گیج میرفت چشمام دیگه توان باز نگه داشتن نداشت که...
نورا:ایوااا بهتری؟
_اره بهترم
نورا:قراره اون خانم سرپرستی ات به عهده بگیره الان لوازمت جمع کردن سرم ات تموم شد میری
چشمای نورا پر اشک بود درسته نشون نمیداد غمگینه اما خودش رو نگه داشته بود گریه نکنه
+سرمت تمومه میتونی بری برات خوشحالم ی نفر پیدا شد ایوا
_ممنونم
+بریم ایوا؟
حرفی نزدم چون اون زن صاحب تمام بدبختی هام بود کسی که پدر و مادرم و کشت کسی که منو توی پنج سالگی یتیم کرد کسی که منو پرورشگاه آورد و کسی که سرپرستی ام رو بر عهده میگیره.
تا حالا بیرون پرورشگاه رو ندیده بودم خیابون پر از ماشین بود ادماها با لباس های عجیب و غریب راه میرفتند و برخی انقدر طلا داشتند که قابل شمارش نبود
بیا ایوا این ماشینمه سوار شو بریم خونه.
حرفی نزدم و سوار شدم .
او زنی قد بلند بود با پیرهن مشکی بلند و موهای صاف کوتاه قهوه ای چشمای سبز او مانند جنگل بود.
+خب خب ایوا رسیدیم؛
خونه ی ویلایی داشت و حیاط بزرگی که تاب داشت من عاشق تاب بودم . بیا اینم خونه
اتاقت اینجاست.
اتاقم رنگ خاکستری داشت و گیتار و پیانو گوشه ی اونجا نمایان بود اون سمت بوم های نقاشی که بعضیا خالی بودند و توی کمد پر از لباس های ساده که مورد پسند من بود
+بیا اینجا تا همه چیو توضیح بدم میدونم ذهنت ی....
. . . . . . . . . . . .
Written by Melika🗝🖤
حرفایی که کاش میزدم
