❖ انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم«ع» با همکاری مدرسه علوم انسانی اسلامی آیه برگزار می کند!
🔹افـــــــــــــقهای پســـــــــــاجنگ؛
گفــــتوگــوهایی برای آیندهای نو
🔸دولت سازندگی؛ تاثیرات آن
در ایـــــــــده توسعه در ایــــــــــران
➕ ویژه مبلغان و مروجان ایده انقلاب اسلامی
▫️با ارائه ی استاد دکتر محمدجواد معصومی نیا
⏳ سه شنبه؛ ۲۲اردیبهشت؛ ساعت ۱۶/۳۰
🔹 لینک حضور برخط (آنلاین)
•
•
•
•
انجمن فلسفه علوم اجتماعی | دانشگاه باقرالعلوم
🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS
🔘دومین جلسه مشترک انجمن مطالعات تاریخی آیه و فلسفه علوم اجتماعی تحت عنوان میز #فلسفه_تاریخ و #علوم_اجتماعی
▪️ارائه دهنده: دکتر مهدی سلطانی
(عضو هیئت علمی دانشگاه باقرالعلوم علیهالسلام)
🔹با موضوع تاملاتی درباره معنا و مفهوم تاریخ
🔸زمان: شنبه 2 خرداد 1405
⏰ساعت 8:30 الی 10 صبح
🔸مکان: دانشگاه باقرالعلوم علیهالسلام
🌱 «آیـــه»؛ انجمن علمی مطالعات تاریخی
🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS
┄┅┅┅┅❀💠❀┅┅┅┅┄
🎓 فراخوان جشنواره: نوآرایی ایران تمدنی
🔹بخش اول: روایت سامان و سازمان
📚 موضوعات قابل ارسال:
۱. تجربهنگاری پایداری ایرانیان
۲. روایتهایی از همبستگی، مقاومت و بازآفرینی
۳. بازخوانی ایران در گذار از متابعت به نوآرایی
۴. وحدت در کثرت؛ روایت ایران امروز
۵. بازشناسی ایران تمدنی در متن زندگی معاصر
۶. از پایداری تا بازآرایی؛ روایت مردم ایران
۷. روایتهای مردمی از سامان اجتماعی ایران
۸. تجربههای زیسته از همدلی و سازمانیافتگی
۹. ایران؛ سرزمین تنوع، پیوستگی و پایداری
۱۰. بازتاب کنش نخبگانی در ایام بحران جنگ
👤 مخاطبان جشنواره: فعالین جهادی و فرهنگی
📑 شرایط شرکت در جشنواره: شرکت در درسگفتار فرم های تجربه نگاری
⏳تاریخ آغاز ثبت نام: ۱ خرداد ماه
⌛️پایان ارسال آثار: ۳۱ تیر ماه
⏱️زمان اعلام نتایج: ۲۰ مرداد ماه
📱 ثبتنام و اطلاعات بیشتر
📂 قالب آثار:
- تجربهنگاری
- موردپژوهی
- گزارش صوتی
- گزارش تصویری
📲 نحوه ارسال آثار
📩 برای اطلاعات بیشتر:
@saeed_karimdadashi
@Mahdiniksefat
➖ ➖ 🔹 💠 🔹➖ ➖
#ایران_اسلامی
#علوم_انسانی_اسلامی
#نوآرایی_ایران_تمدنی
#تجربه_نگاری
#پایداری_ایرانیان
#هویت_ایرانی_اسلامی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
📲 https://eitaa.com/Bou_PHSS
هدایت شده از دانشگاه باقرالعلوم(ع)
♦️ پذیرش دانشجو در دانشگاه باقرالعلوم(ع)
🔸 از طریق آزمون اختصاصی ویژه طلاب و دانش آموختگان علوم اسلامی
🔸 کارشناسی، کارشناسی ارشد
⏳ آخرین مهلت ثبتنام: ۱۵ خرداد ۱۴۰۵
🔗 پیوند مستقیم ثبت نام
🔗 اطلاعات بیشتر و ثبتنام
🔗 کانال رسمی دانشگاه
🔗 کانال پذیرش
🔹 دفترچه راهنمای کارشناسی
🔹 دفترچه راهنمای کارشناسی ارشد
🔹 رشتههای دانشگاه در یک نگاه
🔹 معرفی تفصیلی رشتهها
🔹 نمونه سوالات آزمون
🔹 منابع آزمون
🔹 سوالات پرتکرار
🔹 گروه پرسش و پاسخ
🔹 آیدی پشتیبان: @bou_adm
🔹 تلفن تماس: (با کلیک روی شماره، کپی میشود)
02532136427(از ساعت ۹ تا ۱۴)
02532136670(از ساعت ۹ تا ۱۷)
02532136403(از ساعت ۹ تا ۱۷)
09908149746(از ساعت ۹ تا ۱۷) 🏴 حکمت برای زندگی | دانشگاه باقرالعلوم(ع) | دانشگاه پیشران علوم انسانی 🔹 @BouNews 🔹🔸💠🔸🔹
🎓 فراخوان جشنواره: نوآرایی ایران تمدنی
🔹روایت میدان: از گرد آوری داده ها تا نگارش
۱. پرسش از کجا بر میآید؟
۲. چگونه موقعیت و رخداد را توصیف میکنیم؟
۳. ژرفای میدان را چگونه میتوانیم نشان دهیم؟
۴. همکاری چگونه برپا شده و پایدار خواهد ماند؟
👤حضور در این درسگفتار برای شرکت در جشنواره الزامی است.
📑 ارائه دهندگان:
- دکتر محمد سالاری
- دکتر روح الله اسلامی
⏳تاریخ آغاز درسگفتار: ۱۰ خرداد ماه
📖تعداد جلسات: ۴ جلسه
📱 ثبتنام و اطلاعات بیشتر
📂 قالب آثار:
- تجربهنگاری
- موردپژوهی
- گزارش صوتی
- گزارش تصویری
📲 نحوه ارسال آثار
📩 برای اطلاعات بیشتر:
@saeed_karimdadashi
@Mahdiniksefat
➖ ➖ 🔹 💠 🔹➖ ➖
#ایران_اسلامی
#علوم_انسانی_اسلامی
#نوآرایی_ایران_تمدنی
#تجربه_نگاری
#پایداری_ایرانیان
#هویت_ایرانی_اسلامی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
📲 https://eitaa.com/Bou_PHSS
🔰 درسگفتار آمريكا دقيقا كجاست؟
درآمدى انتقادى بر كتاب آمريكا اثر ژان بودريار
🔷 مهمان:
حجتالسلام وحيد سهيلى
🔶 سرفصلها:
🔸بودريار؛ چيستى و انديشه
🔸صحرا و امر واقع
🔸كلان شهرهاى فراواقعى
🔸ديزنى لند و وانموده
🔸لاس وگاس؛ بيابان نشانهها
🔸فرجام تاريخ در امريكا
🔸نقد جامعه مصرفى
🔸آمريكا و جهان معاصر
🗓 زمان:
روزهاى شنبه به مدت ٥ هفته از ٩ خرداد تا ۶ تير
ساعت ١٦ تا ١٨
#کاج
#درسگفتار
📌 @canoon_ir
🔘دومین جلسه مشترک انجمن مطالعات تاریخی آیه و فلسفه علوم اجتماعی تحت عنوان میز #فلسفه_تاریخ و #علوم_اجتماعی
▪️ارائه دهنده: دکتر مهدی سلطانی
(عضو هیئت علمی دانشگاه باقرالعلوم علیهالسلام)
🔹با موضوع تاملاتی درباره معنا و مفهوم تاریخ
🔸زمان: یکشنبه ۱۰ خرداد ۱۴۰۵
⏰ساعت ۹:۰۰ الی ۱۰:۳۰ صبح
🔸مکان: دانشگاه باقرالعلوم علیهالسلام
🌱 «آیـــه»؛ انجمن علمی مطالعات تاریخی
🆔 https://eitaa.com/Bou_PHSS
┄┅┅┅┅❀💠❀┅┅┅┅┄
🔻پای قانون جمعیت کجا میلنگد؟
غیبت هویت زنانه در سیاستگذاری جمعیت
✍️هانیه کثیری، طلبه و پژوهشگر
🔸#یادداشت_اختصاصی
وقتی قانون برای «فرزندآوری» فاکتور صادر میکند.
مشکل اصلی قانون جمعیت دقیقاً آنجاست که بهجای فهم لایههای وجودی و هویتی، میکوشد مسئله را با «منطق جبران مافات» و صرفاً در بستر اقتصادی حل کند. گویی اگر وام بدهیم، یارانه اضافه کنیم و زمین در نظر بگیریم، فرزندآوری نیز همانند یک تصمیم مصرفی یا سرمایهگذاری، خودبهخود افزایش مییابد. اما حقیقت این است: فرزندآوری از جنس خرید کالا نیست؛ از جنس تغییر یک جهان زیسته است و هیچ جهان زیستهای را نمیتوان فقط با پول توضیح داد یا برانگیخت.
این سیاست، بهجای آنکه از معنای زنانۀ فرزندآوری آغاز کند، از «منطق مردانهی تأمین معیشت» آغاز میکند. در این منطق، فرزند بیش از آنکه «ثمرهی یک پیوند وجودی» باشد، به «بار اقتصادی» تبدیل میشود که باید سبکتر شود. اما زن، بهویژه در نسبت با مادری، بیش از پول به امنیت معنایی، هویتی و اجتماعی نیاز دارد.
قانون جمعیت اگر بخواهد از درجا زدن بیرون بیاید، باید تصویر مادری را بهبود ببخشد:
۱. زن را از موقعیت «ابژهی جمعیت» به «سوژهی فرزندآوری» ارتقا دهد؛
۲. مادری را نه مانع رشد، بلکه یکی از اصلیترین صورتهای رشد معرفی کند؛
۳. پدر را فقط تأمینکنندۀ مالی نبیند، بلکه شریک در شکوفایی هویت زن و فرزند بداند؛
۴. به جای «خریدن فرزندآوری»، امکان «زیستنِ معنادارِ مادری» را فراهم کند.
فارغ از اشکالات بروکراتیک، برای تحلیل محتوای قانون جمعیت باید رشد ۵۰ درصدی فرزندان سومو چهارم را در کنار کاهش ۱۲ درصدی فرزندان اول و دوم در تعاملِ «بازی قدرت و تضعیف بین گفتمان و ساختار» فهم کرد. تحلیلهایی که تنها با تکیه بر آمارِ «اختصاص زمین» ادعای موفقیت میکنند، ضمن عدم تکریم اراده جهادی خانواده، حامل نوعی کجفهمیاند. قانون باید در خدمت بازتولید معنای فطری فرزندآوری قرار بگیرد، نه اینکه به گونهای آن را مادی کند که دیگر اختصاص زمین در ناکجاآباد که هیچ، حتی تسهیلات کلانتر هم پاسخگو نباشد.
📌برای مطالعهٔ کامل متن _اینجا_ کلیک کنید
📝 مجله اقلیما | #اقلیما_مجازی
مجله تخصصی زن، جنسیت و جامعه
eqlimamag.ir
📗 @Eqlima_Mag
"بازخوانی یکی از اصول لا یتغیر انقلاب اسلامی"
در سیاست خارجی، هر تصمیمی باید بر پایه نسبت دقیق میان «هزینه»، «فایده» و «زمان» سنجیده شود. مذاکره زمانی معنا دارد که یا منفعتی روشن تولید کند، یا خطری قطعی را کاهش دهد، یا دستکم موقعیت کشور را در معادلات آینده تقویت کند. اگر هیچیک از این سه نتیجه حاصل نشود، مذاکره دیگر ابزار عقلانی سیاست نیست؛ بلکه میتواند به مسیری برای فرسایش سرمایه ملی، ایجاد انتظار کاذب، و انتقال پیام ضعف تبدیل شود.
مسئله اصلی این نیست که گفتوگو ذاتاً خوب است یا بد؛ مسئله این است که در چه شرایطی، با چه طرفی، با چه ضمانتی و برای کدام نتیجه انجام میشود. اگر طرف مقابل سابقه بدعهدی، فشار حداکثری و استفاده ابزاری از گفتوگو داشته باشد، ورود دوباره به مذاکره بدون تغییر واقعی در موازنه قدرت، نه نشانه تدبیر بلکه تکرار یک خطای پرهزینه است. چنین مذاکرهای ممکن است در ظاهر تنش را کاهش دهد، اما در عمل میتواند قدرت چانهزنی کشور را تضعیف کند و تصمیمگیری ملی را به اراده بیرونی گره بزند.
از این منظر، حفظ استقلال تصمیم، تقویت توان داخلی و پرهیز از امید بستن به وعدههای بیضمانت، نه یک موضع احساسی بلکه یک محاسبه راهبردی است. آینده ممکن است شرایط تازهای بسازد، اما سیاستگذاری امروز باید بر واقعیت امروز استوار باشد؛ واقعیتی که در آن هر امتیاز بیپشتوانه، میتواند هزینهای فراتر از یک توافق مقطعی بر کشور تحمیل کند.
در این خصوص رهبر شهید با تاکید بر یکی از مبانی مستحکم انقلاب می فرمایند:
ممکن است در آینده مثلاً ۲۰ یا ۳۰ سال بعد وضع دیگری ایجاد شود اما در وضعیت کنونی، مذاکره با آمریکا کاری است بدون سود که مطلقاً هیچ کمکی به منافع ملی نمیکند و هیچ ضرری را هم از کشور دفع نمیکند بلکه ضررهای بزرگ و بعضاً جبرانناپذیری در پی دارد.
۴۰۴/۰۷/۰۱
انجمن فلسفه علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم
https://eitaa.com/Bou_PHSS
«دو فرم از یک سوگواری: در کشاکش انضباط بیرونی و جوشش درونی»
هنگامی که به تماشای دو آیین سوگواری - ایران و عراق - برای یک پرتره یا یک رویداد واحد مینشینیم، آنچه در وهله اول چشم را مینوازد یا ذهن را به چالش میکشد، تفاوت در جزییات برگزاری نیست؛ بلکه مواجهه با دو خوانش کاملاً متفاوت از نسبت میان انسان، بدن و امر جمعی است.
این تفاوت فراتر از سیاستهای لجستیکی یا توان اجرایی نهادها، ریشه در یک شکاف فکری و فلسفی عمیق دارد. شکافی میان «فرمی که از بیرون تحمیل میشود تا ارادهها را منضبط کند» و «فرمی که از درون واقعیت عاطفی و زیسته انسانها میجوشد».
در مدل اول و شکل برگزاری ایرانی مراسم، که نمونهاش را در ساماندهیهای رسمی و مهندسیشده میبینیم، با پدیدهای مواجهیم که میتوان آن را «سوگواری انضباطی» نامید. در این الگو، فضا پیش از حضور انسانها تعریف شده است. بلندگوها، مسیرهای مشخص، قوانین صلب حرکت و حتی ضربآهنگ صداها از قبل در یک ساختار دیوانسالارانه طراحی شدهاند. در اینجا، انسانها قرار نیست تجربه خود را خلق کنند، بلکه باید خود را با یک کل از پیشساخته تطبیق دهند. بدن در این فضا، عاملیت خود را از دست میدهد و به مهرهای در یک جدول زمانی و مکانی تبدیل میشود. این فرم فکری، به ذهنیت انسانی اعتماد ندارد و گمان میکند حقیقت و شکوه یک آیین، تنها از مجرای نظارت، تقارن و کنترل همهجانبه عبور میکند. در نتیجه، آنچه پدید میآید بیشتر شبیه به یک بازنمایی آیینی یا نمایشی از نظم است تا یک غلیان روحی؛ ساختاری که در آن ارادههای فردی ناگزیرند خود را ذوب کنند تا بقای فرم تحمیلی را تضمین کنند.
در نقطه مقابل و عراقی آن، مدلی قرار دارد که در تصاویر خودجوش آیینهای مردمی، نظیر آنچه در عراق جریان دارد، تبلور مییابد. در اینجا فرم از پیش تعیین شده نیست، بلکه در لحظه و از دل پیوند میان بدنها، صداها و عواطف متولد میشود. این آیین نه بر اساس مهندسی صدا، بلکه بر پایه همنوایی حنجرهها شکل میگیرد. گرما، خستگی فیزیکی، پاشیدن آب برای تحمل حرارت و فریادهای همزمان، همگی عناصری زیستهاند که نشان میدهند سوگواری یک کنش انتزاعی نیست، بلکه پیوندی عمیق با فیزیولوژی و واقعیت زنده انسان دارد. در این فرم، نظم وجود دارد، اما این نظم نه از بالا و به واسطه بخشنامهها، بلکه از دل یک توافق نانوشته و درونی میان عزاداران بیرون میآید. انسانها در این ساحت، ابزار اجرای یک سناریو نیستند، بلکه خود نویسنده و بازیگر این درام جمعیاند. ارادهها در این فضا سرکوب نمیشوند، بلکه در یک تجربه مشترک و دراماتیک به جریان میافتند.
تقابل میان این دو آیین، ما را به یک پرسش بنیادیتر در فلسفه اجتماع و هنر میرساند: آیا فرم باید ظرفی باشد که انسان را در خود مچاله کند، یا لباسی که متناسب با قامت تجربه او دوخته میشود؟
وقتی آیین به یک برساخت از پیش تعیینشده و انتظامی تبدیل میشود، به مرور زمان شور حیاتی خود را از دست میدهد و به یک کالبد بیروح بدل میگردد که تنها با پمپاژ مداوم تبلیغات و سازماندهی بیرونی سرپا میماند. اما وقتی آیین اجازه مییابد که از بستر طبیعی احساسات و ارادههای آزاد مردم تغذیه کند، هر بار با نیرویی تازه متولد میشود و میتواند معنا را بدون واسطه منتقل کند. این همان مرز باریک میان سوگواری به مثابه یک «ابزار» و سوگواری به مثابه یک «زیست» است. در نهایت، یکی به دنبال تسخیر فضا و ارادههاست و دیگری به دنبال تجلی حقیقت انسانی در بستر یک سنت زنده.
ح.وحیدی
https://eitaa.com/Bou_PHSS