دوشب است که میبینم قامت بلندش را. کیسه ای به دست میگرد و میگردد زمین را به دنبال لیوان یکبار مصرف یا زباله ای که نباید روی فرش هیئت باشد.از خدام نیست، مطمئنم. کاری به کسی ندارد، کسی کاری به او ندارد. چشم نمیگرداند تا ببیند کسی میبیند خدمتش را یا نه! دنبال دیده شدن نیست، که اگر بود راه های چشمگیرتری هست. عبا و شیله،پوشش عربی اش تکمیل کننده اصالتش هستند.اورا نمیشناسم،همکلام نشده ام،قصه اش را نشنیده ام اما هرکس قصه ای دارد! هدبند مشکی بسته به پیشانی اش، در رسمِ ما عرب زبان ها یعنی داغ دار است،یعنی عزیز از دست داده است.شاید در سوگ دردانه دخترش است، شاید پناه همسرش را از دست داده است یا شاید یتیم شده است، شاید خواهر صبورش را دیگر ندارد، شاید مادر شهید است! میبینی؛ میتوان شمرد فقدان ها را!میتوان نام برد و سوخت از نبودن ها!فراق هایی که مخصوص این دنیاست! اما من دوست دارم اینطور تصور کنم که سیاه پوشِ ماتمِ حسین است وبس. حسین که داغش فراتر از این جهان کروی ست. حسین که زنده ترین شهیدِ تاریخ است. حسی که مجنونانِ حقیقی اش به دنبالِ دیده شدن در چشم او هستند نه غیر. حسین که اول مقتدر عالم است بعد مظلوم. #أئمتی.

پاسخم به خانم کریمی را میخوانید. چندمین بار است که از خودم رضایت ندارم؟! نمیدانم. از چه زمانی اعتمادم به خودم، درحال تحلیل رفتن است؟! نمیدانم. چندمین دفعه ست که این نکته در چشمم پررنگ شده است؟! هفتمین دفعه! البته!هفت دفعه اش را دقت کرده ام،خدا میداند چندین و چند دفعه را نفهمیدم! شاید بی اهمیت بودند ولی خودم میدانم که مهم اند! تغییراتم را دوست ندارم. شبیه کودکی شده ام که یکبار راه رفته است، میداند که میتواند ولی میترسد برای دوباره قدم برداشتن!هل دادن نیاز دارم.

بارها و بارها از کنار این خانه رد شدم. بارها ذوق کردم برای گیاه های لم داده بر دیوارش! و اولین بار است میبینم سقف سبزش را. ماشاءلله، چه صاحب لطیفی دارد این خانه.چقدر دوست دارم اهالی اش را بشناسم و روایتشان را بدانم. •‿•

_اولین مواجهه یک طرفه ام با احمد محمود در زمین سوخته بود.مواجهه ای بسی سخت و عمیق! _من چیزی از کتاب نمیدانستم، فقط میدانستم احمد محمود، نویسنده ی چیره دستی ست که همشهری هستیم.وقتی راویِ بی نامِ کتاب اولین مقصد پیاده روی خود را پل سفید انتخاب میکند،خوشحال میشوم که حال علاوه بر ترسیمِ دست سازِ خیالی ام،نمایی زنده از مکان های کتاب دارم. _روایت ملموس بود و احساساتم عاشقِ کلماتند؛در این ۸روز کهـ زمینِ سوخته دست گرفته بودم، زخم خوردم از توپ ها، خمسه خمسه ها، شهادت ها و...! نفسم تنگ شد با هر نخ سیگاری کهـ راوی و اطرافیانِ راوی کشیدند! _اگر تصویرِصورتی که بعضی کتاب های صورتیِ دفاع مقدس برایتان از جنگ و شهادت ترسیم کرده اند را دوست دارید و نمیخواهید خدشه ای به آنها بیافتد، سراغ این کتاب نیایید،این کتاب چهره سانسور نشده و متفاوتی از جنگ در شهر آشوبِ اهواز است! #کتاب‌طور.

سلسله اتفاقاتِ چندساعتِ گذشته،آتشی درونم زنده کرده اند.انتظار بیهوده ای ست خوابیدن، حتی باوجود سری که از درد سنگین است و چشمی کهـ سوز دارد."مرز خسروی" کتابِ کم حجمِ جلد قرمز را به دست میگیرم تا شاید کمی فارغ از خود غرقِ کلمات شوم و چه انتخابی... با هر صفحه این کتاب گریستن رَواست! میرسم به سرنوشتِ هادی، پسرکی که شباهتی عجیب با دو دایی شهیدش دارد،پسرکی کهـ در طفولیت فوت میکند و مادری که گریه نمیکند و بعد از روزها فقط نامِ برادرانش، یخِ اشکهایش را آب میکنند... اکنون من هم میخواهم گریه کنم،بلند و عمیق. راستی، روزِ هفتِ محرم است. در نزد ما عرب زبان ها امروز شُهره است به"یوم العباس".ما شب و روز هفتم را خاصتا برای پسرِ حیدر کرار عزاداری میکنیم.خاصتا برای کفیلِ زینب سینه میزنیم. خاصتا برای "عمو"نوحه میخوانیم. خاصِ امروز عبارتِ"برادر" است. #یادداشت. #کتاب‌طور. #أئمتی.

از عبارت "از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون"خوشم نمیاد. #یک‌خطی.

#تاریخ نقطه #مشترک نامه های اهل کوفه؟! جالب است بدانید، اهل کوفه پس از مرگ #معاویه و شنیدن خبر بیعت نکردن امام با یزید عموما در نامه هایشان یک #واژه را زیاد بکار میبردند! در اکثر نامه ها آماده است که #حسین بسوی ما بیا که ما #منتظر توییم!!! مثلا شبث بن ربعی، حجار بن ابجر، در #نامه_کوتاه خود نوشته بودند: باغ‌ها سرسبز گشته و میوه‌ها رسیده است، پس هرگاه که اراده کردی بیا که سربازان آماده برای یاری تو در #انتظار نشسته‌اند، والسلام. 📚ابصار العین، ص 216 حواسمان باشد، حسین را #منتظرانش به #گودال_قتلگاه کشاندند. https://eitaa.com/Politicalhistory

یاخیمــــات باچر لیش تحترگن... یا خیمــــات... 💔

😭💔

نه زینب... الان وقتش نیست... 😭

شمع، کلمات، اشک... ☁️ _میدانم مجلس عزا برکت خود را دارد ولی گام به گامِ کتاب، عزاداری و گریه کردن را بیشتر دوست دارم.تجربه کنید،خالص تر است. ❤️‍🩹 +از امضای نویسنده ها بی اطلاع بودم و دفعه اولی ست که از امضایِ نویسنده ذوق میکنم. +اگر روزی خواستید درباره موضوعی متقاعدم کنید، برایم نامه بنویسید،شانس بیشتری خواهیدداشت. #کتاب‌طور. #أئمتی.

امیدوارم هیچ کدوممون با اعمال ضعیف ترین لحظاتمون قضاوت نشیم، بلکه با قدرت نمایی مون موقع اخذ یه فرصتِ دوباره قضاوت بشیم! #یک‌خطی. #فیلم‌طور. 🎞 Ted Lasso