بعضی وقتها ما به حس گناه یا اندوهمون میچسبیم ، چون آخرین چیزیه که ما رو به آدمی که از دست دادیم وصل میکنه . دلمون نمیخواد رهاش کنیم ، چون احساس میکنیم دیگه چیزی برامون باقی نمیمونه . ولی این خیلی خطرناکه . رها نکردن خطرناکه ، چون تا زمانی که رها نکنی ، نمیتونی به یاد آوردن رو شروع کنی . اگه خاطراتش رو حفظ نکنی ، اون واقعاً از بین میره .
وقتی محمود درویش شاعر فلسطینی عاشق ریتای اسرائیلی شد برای او نوشت :
« من بر خلاف قبیله و وطن و باورهامون عاشقت شدم ؛ ولی میترسم تو روزی مرا ناامید کنی .»
بعدها که متوجه شد ریتا جاسوس اسرائیل بوده ، برایش نوشت :
« حس میکنم وطنم دوباره اشغال شده است ؛ شاید برای تو چیز مهمی نبود
ولی آن قلب من بود . . »