#فرانکشتاین ✍ احمدرضا کاوه مرگ هم درمان شد، اما کسی خوشحال نبود. فرانکشتاین، فیلم پر سروصدای2025 بود که خیلی زود سر زبان‌ها افتاد. فیلمی با اقتباس از رمان فرانکشتاین، معروف ترین اثر مری شلی،نویسنده انگلیسی که در سال 1818 میلادی نگاشته شده‌ بود. ایامی که دقیقا در اوج شکوه مدرنیته‌ست؛ عصری که مردم با اعتقاد فراوانی که به علم و تکنولوژِی داشتند، امیدوار بودند که رویای بهشت زمینی محقق شود. اینقدر به علم و عقل اطمینان داشتند که تمامی ترس‌ها، ضعف‌ها و بیماری‌ها را مشکلی می‌دانستند که کاملا قابل حل بود و میشد با علم بر همه این مشکلات فائق آمد. عمق این اطمینان به قدری‌ست که نقل است در آن ایام از هنرپیشۀ سی‌ساله‌ای پرسیدند که «پیر می‌شوی؟»، جواب داد: «هرگز پیر نخواهم شد، زیرا علم در آیندۀ نزدیک و قبل از آن‌که من به پیری برسم، مسئلۀ پیری را حل خواهد کرد.» طبیعتا مرگ را هم عارضه‌ای می‌دانستند که بر بشر عارض می‌شود و با پیشرفت علم میشود آن را هم درمان و رویای بهشت زمینی را محقق کرد.

فیلم دقیقا با این موضوع سراغ مخاطب می‌آید؛ ویکتور فرانکشتاین پزشکی هست که به دنبال حیات بخشیدن به مرده‌هاست. او قسمت زیادی از فیلم را در تکاپو هست تا بتواند «خلق» کند. ایده‌هایی دارد و با پشتوانه مالی هنگفتی، آزمایشگاه بزرگی در یک معبد قدیمی می‌سازد. او نهایتا با روش غیر معمولی و در زمانی که خوش کاملا نا امید بود، موفق به خلق موجود با فهم و شعوری می‌شود. موجودی که قوی است، می‌فهمد و از همه مهم‌تر نامیراست. اشتباه نکنید، نامیرا بودن وجه موفق خلق فرانکشتاین نیست؛ حتی خود موجود خلق شده‌ی جدید هم از این وضعیتش رضایت ندارد. تا آنجایی که بارها جراحت‌های مختلف برمی‌دارد و دست به خودکشی می‌زند و ... شما در مورد این خلق نکته‌ی مثبتِ بسیار کمی در فیلم می‌بینید(که آن هم ربطی به نامیرا بودنش ندارد). از ابتدا با دلهره‌ی حمله‌ی این موجود به کشتی ، زخمی شدن ویکتورو کشته شدن خدمه کشتی مواجه می‌شوید. در ادامه مشقت و تلاش و فدا شدن افراد زیادی برای این خلق نشان داده می‌شود و نهایتا پس از موفق شدن ، بارها تلاش ویکتور برای کشتن این موجود را مشاهده میکنید. در دوران مری شلی، مرگ عارضه‌ای بود که علم در تلاش برای حل آن بود و هنرمند قصه‌ای به بلندای همت مردمان خود نوشته‌ست. گاهی باید رمان‌ها را حمل بر تاریخ کرد؛ در اینجا مری شلی شاید خیلی پیچیده و در لای ظرافت داستان سوالی پیش روی مخاطبش می‌گذارد: اینکه آیا می شود نسبت به علم و تکنولوژی امیدوار بود؟ آیا تحقق رویایی بهشت زمینی فارغ از امکان پذیر بودن یا نبودنش، رویای درستی ست؟ سوالی که شاید کارگردان فیلم هم در دورانی که ما هنوز مقهور علم جدید و تکنیک هستیم، آن را باز مطرح کرده است... 🪴 سینما تربیت | باشگاه امید فارس 🧡 https://omidfamilyfa.github.io/OmidFamilyFa/ @Cinematarbiyat

🔻تصاویری از دهمین نشست سینما تربیت با اکران فیلم آن سوی تخته سیاه 🖊با همراهی دکتر بذرافکن 🪴 سینما تربیت | باشگاه امید فارس 🧡 https://omidfamilyfa.github.io/OmidFamilyFa/ @Cinematarbiyat

آنچه در حلقه دهم سینما تربیت گذشت... 🎬اکران فیلم آن سوی تخته سیاه 🔭با حضور دکتر بذرافکن 🪴 سینما تربیت | باشگاه امید فارس 🧡 https://omidfamilyfa.github.io/OmidFamilyFa/ @Cinematarbiyat

ما سال‌هاست با این جمله خودمان را آرام می‌کنیم: «سینما ابزار است، مثل چاقو؛ بستگی دارد چطور از آن استفاده کنیم.» اما واقعاً این‌طور است؟ اگر تکنولوژی فقط ابزار بود، چرا این‌همه از ما شکلِ زندگی، زمان، روابط و حتی خواب‌مان را گرفته است؟ ما فکر می‌کنیم موبایل را در دست داریم، اما شاید مدتهاست اوست که ما را در مشت گرفته. هر ابزاری قبل از آنکه در خدمت انسان باشد، انسان را در خدمت خودش بازآفرینی می‌کند. چاقو فقط تکه‌ای فلز نیست؛ نظمِ جدیدی به آشپزخانه و فرهنگِ تغذیه‌ی ما داده. همان‌طور که تکنولوژی، پیش از آن‌که وسیله‌ای برای کار یا آموزش باشد، ساختار ذهن و رفتار ما را بازطراحی کرده است. فیلسوفان می‌گویند هر ابزار، «علت غایی» دارد؛ یعنی برای هدفی خاص متولد می‌شود. تکنولوژی، ما را به سمت آن هدف می‌برد؛ حتی اگر ما نخواهیم. بنابراین بی‌طرف نیست — و سینما هم همین‌طور.